Cel pracy: Ocena natężenia stresu i bólu pooperacyjnego oraz określenie związku stresu z bólem u pacjentów po zabiegach ortopedycznych.

Materiał i metody: Grupę badaną stanowiło 50 osób w wieku 30–60 lat. Byli to pacjenci poddani zabiegowi chirurgicznemu z powodu choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego lub kolanowego, przebywający na Oddziale Urazowo-Ortopedycznym dla Dzieci i Dorosłych w Wojewódzkim Szpitalu Dziecięcym z Toruniu.

Do pomiaru stresu i bólu zastosowano: Skalę odczuwanego stresu PPS 10, Skalę natężenia bólu NRS, Skalę natężenia stresu 0–10.

Wyniki: Pacjenci poddani zabiegowi ortopedycznemu oceniali poziom doświadczanego stresu na poziomie wyników przeciętnych. Ważnym moderatorem doświadczania poziomu stresu był czas trwania choroby. Największe nasilenie stresu występowało u pacjentów chorujących powyżej 5 lat, najmniejsze zaś u pacjentów chorujących do roku. Wykazano również, że im dłuższy czas trwania choroby, tym silniej odczuwane natężenie bólu w 1. i 3. dobie po operacji. Wraz ze wzrostem natężenia poziomu stresu wzrastało natężenia poziomu bólu w poszczególnych dobach pooperacyjnych.

Wnioski: Otrzymane wyniki badań dostarczają dowodów na to, że istnieje związek odczuwanego stresu z subiektywną oceną bólu pooperacyjnego. Dlatego też ocena stanu klinicznego powinna być równie ważna, jak ocena stanu psychicznego. Właściwie przeprowadzona rozmowa przedoperacyjna może się okazać skutecznym sposobem obniżania stresu i tym samym redukcji bólu. W związku z tym, że uzyskane wyniki wskazują, że natężenie stresu i bólu wzrasta wraz z czasem trwania choroby, warto by rozważyć realizację programów wsparcia psychologicznego dla tych pacjentów.