Wstęp

Celem badania była analiza, czy dzieci, u których otyłość rozwinęła się w czasie pandemii, różniły się metabolicznie od tych, które były otyłe wcześniej, oraz ocena wpływu rocznego leczenia po zniesieniu ograniczeń pandemicznych.

Materiał i metody

Przeprowadzono prospektywne badanie obejmujące 55 dzieci w wieku 10–18 lat, które w trakcie pandemii zostały skierowane z powodu otyłości do poradni specjalistycznej. Analizowano dane kliniczne, w tym czas wystąpienia otyłości, wskaźnik masy ciała (BMI) wyrażony jako odchylenie standardowe (z-score), skład masy ciała, ciśnienie tętnicze, ultrasonografię jamy brzusznej, parametry biochemiczne metabolizmu lipidów i węglowodanów, aktywność aminotransferaz oraz stężenie fetuiny A. Uczestnicy otrzymali zalecenia dotyczące modyfikacji diety oraz zwiększenia aktywności fizycznej. Po 3, 6 i 12 miesiącach oceniano wskaźnik BMI z-score, stopień przestrzegania zaleceń oraz parametry biochemiczne.

Wyniki

Nie stwierdzono istotnych różnic między otyłością pandemiczną a niepandemiczną. Dzieci przestrzegające zaleceń dietetycznych miały istotnie niższy wskaźnik BMI z-score po 3 miesiącach (mediana 2,08 vs 1,89; p = 0,044). Dzieci, które zadeklarowały zwiększenie aktywności fizycznej (47,3%), wykazywały niższe wartości BMI z-score po 6 (mediana 2,12 vs 1,86; p = 0,53) i 12 miesiącach (mediana 2,12 vs 1,78; p = 0,008). Korzystny wpływ aktywności fizycznej obserwowano również w postaci niższych stężeń fetuiny A po 6 miesiącach (mediana 480 vs 395 mg/ml; p = 0,07).

Wnioski

„Otyłość pandemiczna” nie wydaje się metabolicznie odmienna od otyłości rozwijającej się wcześniej i trwającej dłużej. Zwiększenie aktywności fizycznej oraz przestrzeganie zaleceń żywieniowych pozostają istotnymi elementami terapii w kontekście powikłań metabolicznych. Fetuina A może stanowić potencjalny parametr oceny przestrzegania zaleceń dotyczących aktywności fizycznej oraz tempa postępu otyłości.