eISSN: 1897-4317
ISSN: 1895-5770
Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny
Current issue Archive Manuscripts accepted About the journal Editorial board Abstracting and indexing Subscription Contact Instructions for authors Ethical standards and procedures
SCImago Journal & Country Rank
4/2008
vol. 3
 
Share:
Share:
more
 
 

The clinical value of PET/CT imaging in differential diagnosis of pancreatic tumours – analysis of 52 cases

Zbigniew Kula
,
Bogdan Małkowski
,
Jarosław Szefer

Przegląd Gastroenterologiczny 2008; 3 (4): 185–191
Online publish date: 2008/09/05
Article file
- wartpsc.pdf  [0.15 MB]
Get citation
ENW
EndNote
BIB
JabRef, Mendeley
RIS
Papers, Reference Manager, RefWorks, Zotero
AMA
APA
Chicago
Harvard
MLA
Vancouver
 
 

Wstęp
Guz trzustki jest pojęciem ogólnym obejmującym różnorodne zmiany łagodne i złośliwe, w tym zmiany lite, takie jak rak trzustki, przewlekłe zapalenie trzustki, guzy neuroendokrynne, chłoniaki oraz torbiele prawdziwe, pseudotorbiele i torbiele nowotworowe [1, 2]. Najważniejszym problemem klinicznym pozostaje różnicowanie, czy jest to zmiana łagodna, niewymagająca leczenia operacyjnego, czy też zmiana złośliwa, która powinna być usunięta. W diagnostyce przedoperacyjnej stosuje się ultrasonografię jamy brzusznej (USG), tomografię komputerową (ang. computed tomography – CT), rezonans magnetyczny (ang. magnetic resonance imaging – RMI), cholangiopankreatografię rezonansu magnetycznego (ang. magnetic resonance cholangiopancreatography – MRCP), ultrasonografię endoskopową (ang. endoscopic ultrasound – EUS), cholangiopankreatografię wsteczną (ang. endoscopic retrograde cholangiopancreatography – ERCP), metody radioizotopowe, przezskórną biopsję aspiracyjną cienkoigłową (BAC), biopsję aspiracyjną cienkoigłową pod kontrolą EUS (ang. fine needle aspiration/endoscopic ultrasound – FAN/EUS), angiografię pnia trzewnego i laparoskopię. Metody te cechują się jednak określoną czułością, specyficznością i trafnością diagnostyczną, a rozstrzygające o ostatecznym rozpoznaniu może być dopiero badanie histopatologiczne usuniętego guza. Obecnie coraz większą rolę w onkologii przypisuje się metodom czynnościowego obrazowania procesów molekularnych nowotworów, a wśród nich pozytonowej tomografii emisyjnej (ang. positron emision tomography – PET) [3, 4]. Metoda ta ocenia różnice w wykorzystaniu wielu substratów w różnych szlakach biochemicznych w komórkach. Dowolne analogi metaboliczne znakowane radioizotopami, emitując pozytony, mogą być wykryte metodą PET w bardzo małych stężeniach. Najczęściej używa się pochodnej glukozy – deoksyglukozy znakowanej fluorem 18 (2-[F-18]-2-fluoro-2-deoksy-D-glukoza – FDG), która jest wychwytywana w wielu komórkach nowotworowych, podobnie jak glukoza, a następnie nie podlegając dalszym przemianom metabolicznym, jest w niej gromadzona. Próbą obiektywizacji wyników okazuje się obliczanie wystandaryzowanej wartości wychwytu FDG (ang. standardized uptake value – SUV) w wybranym obszarze [5]. Obecnie badanie PET jest zastępowane przez połączony system obrazowania PET/CT, który pozwala na jednoczesną ocenę czynnościową i morfologiczną [6]. Dokładniejsza lokalizacja anatomiczna guza (CT) oraz możliwość różnicowania między zmianami o charakterze łagodnym a złośliwym (PET) sugerują przydatność badania PET/CT w diagnostyce różnico- wej guzów trzustki.
Cel
Celem pracy była wstępna ocena wartości klinicznej badania PET/CT w różnicowaniu guzów trzustki.
Materiał i metody
Analizie poddano badania PET/CT wykonane od marca 2003 r. do grudnia 2006 r. w Zakładzie Medycyny Nuklearnej Centrum Onkologii w Bydgoszczy wykonane u 52 osób z guzem trzustki o charakterze litym i niejasnej etiologii – 24 kobiet (46,2%) i 28 mężczyzn (53,8%). Charakterystykę chorych przedstawiono w tab. I. Wiek ich wynosił 19–80 lat (mediana 54,5 roku), średnio u kobiet 56,3 roku, a mężczyzn 53 lata. U wszystkich osób wskazaniem do przeprowadzenia badania PET/CT był guz trzustki stwierdzany w konwencjonalnych badaniach obrazowych, w tym u 52 w USG jamy brzusznej, u 48 w CT i u 14 w RMI. U 41 chorych (78,8%) guz umiej-scowiony był w głowie trzustki, u 7 (13,5%) w trzonie i u 4 (7,7%) w ogonie trzustki. Badanie PET/CT wykonywano aparatem Biograph LSO firmy Simens 60–90 min od dożylnego podania ok. 5 MBq/kg FDG. Warun- kiem podania radioizotopu było stężenie glukozy <8,4 mmol/l. Po podaniu radioznacznika chory odpoczywał w odosobnieniu godzinę oraz wypijał ok. 1 l wody mineralnej. Badaniu skanerem PET/CT poddawano ciało badanego od poziomu oczodołów do okolicy poniżej pośladków. Obliczano wystandaryzowaną wartość wychwytu (SUV) w wybranym obszarze (ang. region of interest – ROI) [3, 5]. Wyniki badań interpretowano, lokalizując obszary charakteryzujące się zwiększonym wychwytem znacznika oraz ustalając ich obrys na podstawie zintegrowanego obrazu PET/CT w dwóch kategoriach – wynik dodatni, gdy stwierdzono wzmożony metabolizm FDG, i wynik ujemny (brak lub nie charakterystycznego wychwytu FDG dla procesu złośliwego). Wyniki badania PET/CT porównywano z wynikami uzyskanymi przy użyciu metod konwencjonalnych. Weryfikację wyników badań obrazowych przeprowadzono na podstawie danych uzyskanych w czasie zabiegu operacyjnego i badania histopatologicznego usuniętego guza. U pozostałych chorych, którzy nie byli operowani, ostateczne rozpoznanie ustalano na podstawie obserwacji klinicznej, badań dodatkowych (RTG, USG, CT, MRI, MRCP, BAC) i długotrwałej obserwacji typu follow-up. Mediana długości czasu obserwacji osób, u których nie potwierdzono procesu rozrostowego w trzustce, wynosiła 18 mies. (zakres 14–31 mies.). W tym czasie powtarzano konwencjonalne badania obrazowe, potwierdzając w każdym przypadku łagodny charakter zmian. Wyniki badania PET/CT oceniano w czterech kategoriach – pozytywnie dodatni (PD), fałszywie dodatni (FD), pozytywnie ujemny (PU), fałszywie ujemny (FU). Na tej podstawie obliczano czułość, swoistość i trafność diagnostyczną oraz wartość predykcyjną dodatnią i ujemną badania PET/CT w wykrywaniu raka trzustki u osób z guzem trzustki. Dodatkowo analizie statystycznej testem istotności różnic dla prób niezależnych poddano średnie wartości SUV w dwóch grupach – chorzy z guzem nowotworowym i osoby z guzem zapalnym trzustki.
Wyniki
W badaniu PET/CT obszary charakteryzujące się zwiększonym wychwytem znacznika oraz umiejscowienie ich obrysów w trzustce obserwowano u 29 chorych (tab. II). U wszystkich z 52 badanych, którym wykonano badanie PET/CT, zweryfikowano, czy rozpoznany guz trzustki w badaniach obrazowych ma charakter złośliwy czy łagodny. U 22 osób (42,3%) wyniki metod obrazowych udało się zweryfikować histopatologicznie na podstawie materiału uzyskanego podczas zabiegu chirurgicznego. U 17 chorych stwierdzono raka trzustki (ryc. 1., 2.), a u 5 guz zapalny trzustki (ryc. 3.). Wśród 6 badanych, u których zaobserwowano raka trzustki w III i IV stopniu klinicznego zaawansowania, u 4 osób rozpoznanie ustalono na podstawie BAC guza trzustki, a u 2, które nie kwalifikowały się do chemioterapii, podczas obserwacji typu follow-up. U jednego chorego, u którego stwierdzono wzmożony wychwyt radioznacznika w guzie trzustki i który nie wyraził zgody na operację, nowotwór wykluczono na podstawie wielokrotnie wykonywanej BAC i obserwacji typu follow-up. Ogółem 24 badanym (46,1%) wykonano 1–9 razy BAC guza trzustki, z czego u 20 chorych wynik był ujemny. U 23 osób, u których w badaniu PET/CT nie stwierdzono procesu złośliwego w trzustce, łagodny charakter zmiany zweryfikowano na podstawie obserwacji klinicznej, badań dodatkowych i długotrwałej obserwacji typu follow-up. Ostatecznie guz złośliwy stwierdzono u 23 chorych (44,2%), a guz zapalny u 29 (55,8%) (tab. II). Wyniki badania PET/CT u 23 badanych były pozytywnie dodatnie (PD), u 6 fałszywie dodatni (FD), u 23 pozytywnie ujemny (PU). Autorzy nie stwierdzili wyników fałszywie ujemnych (FU). Czułość badania PET/CT w diagnostyce różnicowej guza złośliwego i zapalnego trzustki wyniosła 100%, swoistość 79,3%, a trafność diagnostyczna 88,5%. Wartość predykcyjna dodatnia kształtowała się na poziomie 79,3%, natomiast ujemna 100%. U chorych na raka trzustki wartości SUV wynosiły 3,1–11,9 (średnia 6,92±2,13), a u osób z guzem zapalnym trzustki 0–6,6 (średnia 1,77±1,84). Test t Fischera dla porównywanych średnich wyniósł 9,16 i był istotny statystycznie (p=0,01).
Omówienie
Rozwój i upowszechnienie technik obrazowania sprawia, że nieprawidłowe masy w trzustce stwierdza się coraz częściej, nierzadko u osób bezobjawowych. Różnicowanie między guzem zapalnym w przebiegu zapalenia trzustki a guzem nowotworowym – mimo wnikliwej diagnostyki z użyciem najnowszych metod diagnostycznych – nadal jest niedoskonałe. Najczęściej pierwszą metodą obrazującą trzustkę jest USG jamy brzusznej. W przypadku stwierdzenia guza trzustki następną najchętniej stosowaną metodą okazuje się wielofazowa spiralna CT po dożylnym podaniu środka kontrastowego. W ośrodkach mających EUS FNA ta metoda jest kolejnym etapem diagnostycznym kwalifikującym chorych do jednej z trzech grup – nadzoru, leczenia operacyjnego lub paliatywnego [7]. Obecnie nie został przyjęty jednak powszechnie jeden sztywny algorytm postępowania w guzach trzustki, a zastosowanie poszczególnych metod diagnostycznych zależy od ich dostępności, kosztów, doświadczeń własnych ośrodka, rodzaju patologii lub etapu diagnostycznego. W ośrodkach z dostępnym systemem PET/CT metodę tę wykorzystuje się zwłaszcza w przypadkach trudności w zakwalifikowaniu chorego do leczenia operacyjnego na postawie EUS [8]. Na początku zastosowania PET w diagnostyce raka trzustki metoda oceniana była bardzo entuzjastycznie, zwłaszcza w porównaniu z badaniem CT. Później wyniki uzyskane w badaniach nie cechowały się tak wysoką czułością i specyficznością. W ostatnio publikowanych pracach wraz z zastosowaniem aparatów nowej generacji ze zintegrowanym systemem obrazowania PET/CT ponownie wskazuje się wysoką wartość dyskryminacyjną tej metody (tab. III). Orlando i wsp. [22] na podstawie metaanalizy dotychczasowych badań ocenili czułość i specyficzność PET w wykrywaniu raka trzustki na poziomie 92 i 68% w przypadku pozytywnego wyniku CT, 73 i 86% w przypadku ujemnego badania CT oraz 100 i 68% w razie niejednoznacznego wyniku CT. W badaniach własnych autorów niniejszej pracy rozpoznanie raka trzustki za pomocą PET/CT u osób z guzem trzustki stwierdzonym guzem trzustki w konwencjonalnych badaniach obrazowych było możliwe we wszystkich przypadkach. Czułość badania PET/CT w wykrywaniu guza złośliwego wynosiła 100%. Oznacza to, że prawdopodobieństwo wystąpienia dodatniego wyniku PET/CT w raku trzustki jest o wiele większe niż w przypadku konwencjonalnych badań obrazowych. Ponadto wynik badania PET/CT wpływał na dalsze decyzje lecznicze. Podobną dużą czułość badania uzyskali Bank i wsp. [21] u chorych z podejrzeniem raka trzustki. W przypadku różnicowania guzów trzustki należy pamiętać, że komórki zapalne guza mogą charakteryzować się podobnie wzmożonym metabolizmem glukozy jak komórki nowotworowe. Przyjmuje się, że nawet w guzie nowotworowym FDG jest gromadzony do 24% w komórkach zapalnych [23]. Najczęściej jednak w raku trzustki wychwyt radioizotopu jest większy niż w procesach zapalnych. W materiale autorów u 6 osób (20,7%) z guzem zapalnym trzustki wychwyt FDG przemawiał za procesem złośliwym. Przyjmując jednak strategię leczenia operacyjnego wszystkich resekcyjnych guzów trzustki, niewielki odsetek wyników PET/CT fałszywie dodatnich jest do zaakceptowania. Wyniki fałszywie dodatnie poza procesami zapalnymi trzustki mogą być stwierdzane w łagodnych zmianach w trzustce (gruczolak, torbiel i pseudotorbiel), w zapaleniu i/lub kamicy przewodów żółciowych oraz u chorych po inwazyjnych badaniach diagnostycznych i leczniczych (nakłucia, sfinkteriotomia, protezowanie dróg żółciowych i trzustkowych). Autorzy niniejszej pracy zwracają szczególną uwagę, że w materiale własnym nie stwierdzili wyników fałszywie ujemnych. Może to sugerować, że w przypadku guzów trzustki rozpoznanych w konwencjonalnych badaniach obrazowych włączenie diagnostyki PET/CT do algorytmu postępowania pozwoli wyselekcjonować grupę chorych, która może być nadal obserwowana i nie musi być leczona operacyjnie. Za takim postępowaniem przemawia także duże ryzyko zabiegu chirurgicznego oraz stwierdzanie w materiale pooperacyjnym do 6% zmian zapalnych u chorych po przebytej pankreatoduodenektomii z powodu klinicznego podejrzenia raka trzustki. Trudności w interpretacji wyników badania PET/CT mogą być spowodowane nieprawidłowym stężeniem glukozy w surowicy. W kilku badaniach stwierdzono mniejszą czułość metody u osób z hiperglikemią [11, 12, 19]. Diederichs i wsp. [24] u chorych na raka trzustki, u których stężenie glukozy w surowicy wynosiło >130 mg/dl, tylko u 42% badanych potwierdzili nowotwór trzustki w badaniu PET/CT. Wyniki fałszywie ujemne należy brać także pod uwagę w gruczolakorakach trzustki o małym stopniu zróżnicowania, gruczolakorakach śluzowo-komórkowych oraz guzach neuroendokrynnych trzustki. Najważniejszym nierozwiązanym dotychczas problemem pozostają wyniki fałszywie ujemne we wczesnym raku trzustki. W materiale własnym autorów wszyscy badani z rakiem trzustki mieli guz o średnicy >2 cm. Natomiast Higashi i wsp. [18] wśród 16 przypadków raka w stopniu TS1 u 13 chorych rozpoznali raka trzustki (czułość 81%), a najmniejszy z nich miał średnicę 7 mm. U 3 osób z wynikiem fałszywie ujemnym jeden guz miał średnicę 4 mm, a dwa pozostałe 18–20 mm. Również Goh i wsp. [25] opisali przypadek małego raka trzustki (<15 mm) nieokreślonego w USG, ERCP, MRI i EUS, którego rozpoznano przedoperacyjnie na podstawie PET/CT. Należy sądzić, że dalsze zwiększenie rozdzielczości aparatów PET nowej generacji powinno zmniejszyć odsetek nierozpoznanych nowotworów. W różnicowaniu raka i zapalenia trzustki dodatkowe znaczenie może mieć ilościowy pomiar radioaktywności FDG w obszarze guza. W piśmiennictwie dyskutowana jest zależność wartości SUV od wielkości guza, jego agresywności oraz długości przeżycia chorego. W materiale własnym autorów średnie wartości SUV były znamiennie większe u osób z guzem nowotworowym niż zapalnym. Podobne wartości dla raka trzustki uzyskali inni autorzy [9, 11, 13, 18]. Autorzy sądzą, że duże wartości SUV pozwalają na rozpoznanie guza nowotworowego z dużym prawdopodobieństwem, zwłaszcza w konfrontacji z obrazem klinicznym, zwiększonym stężeniem CA 19-9 i innymi badaniami obrazowymi. Analizując wyniki SUV, należy jednak pamiętać, że wykazują one dużą zmienność w zależności od czasu badania, wielkości i budowy histologicznej guza oraz stężenia glukozy i insuliny w surowicy. Poprawę wyników można uzyskać także w przypadku dynamicznego badania PET wydłużonego w czasie z analizą krzywej wychwytu FDG [26, 27]. W ocenie autorów badanie PET/CT mimo wymienionych ograniczeń może być użytecznym badaniem diagnostycznym w różnicowaniu raka i zapalenia trzustki, zwłaszcza w przypadku użycia tej techniki jako metody dodatkowej do innych dostępnych w danym ośrodku. Podstawowym celem nowoczesnej diagnostyki poza wczesnym wykryciem nowotworu jest jak najdokładniejsza ocena stopnia zaawansowania klinicznego guza. Wartość badania PET w nowotworach trzustki polega głównie na rozpoznaniu przerzutów odległych. Analiza wartości klinicznej PET/CT w ocenie stopnia klinicznego zaawansowania raka trzustki będzie przedmiotem osobnej publikacji. W pracy nie porównywano czułości, skuteczności i trafności diagnostycznej badania PET/CT z konwencjonalnymi badaniami obrazowymi, gdyż badania te u żadnego chorego nie były jednoznaczne. W piśmiennictwie istnieje jednak wiele analiz porównawczych, które w większości wskazują, że parametry skuteczności diagnostycznej w guzach trzustki charakteryzujące PET i PET/CT są większe niż badań konwencjonalnych. Na zbliżoną skuteczność do PET/CT w różnicowaniu nowotworowych i zapalnych zmian ogniskowych w trzustce wskazują wstępne wyniki zastosowania EUS, połączonej z elastografią w różnicowaniu nowotworowych i zapalnych zmian ogniskowych w trzustce (100% czułość i 67% specyficzność) [28]. Natomiast czułość i specyficzność badania PET/MRI w rozpoznaniu raka trzustki wynosiła odpowiednio 100 i 76% [29]. Być może połączenie metody PET z EUS lub MRI stworzy jeszcze większe możliwości diagnostyczne. Dotychczasowe badania w guzach trzustki ograniczone były do wykonywania pojedynczego badania PET, którego dokładność oceny anatomicznej jest względnie mała. Obserwacje autorów potwierdzają, że konfrontacja badania PET z badaniami strukturalnymi, takimi jak CT lub MRI, możliwe za pomocą oprogramowań i fuzji obrazów znacznie usprawnia diagnostykę w guzach trzustki, podobnie jak ma to miejsce w nowotworach o innej lokalizacji. Na podstawie wyników badań własnych wydaje się uzasadnione włączenie badania PET/CT do algorytmu postępowania diagnostycznego u chorych z wykrytym przypadkowo guzem trzustki oraz w przypadkach, gdy wyniki konwencjonalnych badań obrazowych są niejednoznaczne. Proponuje się, żeby u chorych na guz trzustki, u których wynik badania PET/CT nie wskazuje na proces nowotworowy, rozważyć odstąpienie od leczenia operacyjnego i dalszą wnikliwą obserwację kliniczną. Autorzy sądzą, że wartość PET/CT w różnicowaniu guzów trzustki wraz z dokonującym się postępem technicznym w obrazowaniu czynnościowo-anatomicznym nadal będzie wzrastała.
Wnioski
Badanie PET/CT ma dużą wartość kliniczną w różnicowaniu guzów trzustki stwierdzanych w konwencjonalnych metodach obrazowania. W diagnostyce różnicowej raka i zapalenia trzustki PET/CT może skutecznie wspomagać inne dotychczas stosowane badania diagnostyczne.
Piśmiennictwo
1. Rydzewska G. Guz trzustki – algorytm postępowania. W: IX Warszawskie Spotkania Gastroenterologiczne. Warszawa 2003; 70-3. 2. Dzieniszewski J, Jarosz M, Rakoczy A. Postępowanie w przypadkowo wykrytych guzach trzustki (incidentaloma). Med Dypl 2003; 12: 52-7. 3. Strauss LG, Conti PS. The applications of PET in clinical oncology. J Nucl Med 1991; 32: 623-48. 4. Torigian DA, Huang SS, Houseni M, Alavi A. Functional imaging of cancer with emphasis on molecular techniques. CA Cancer J Clin 2007; 57: 206-24. 5. Thie JA. Understanding the standardized uptake value, its methods, and implications for usage. J Nucl Med 2004; 45: 1431-4. 6. Townsend DW. A combined PET/CT scanner: the choices. J Nucl Med 2001; 3: 533-4. 7. Santo E. Pancreatic cancer imaging: which method? JOP 2004; 5: 253-7. 8. Michl P, Pauls S, Gress TM. Evidence-based diagnosis and staging of pancreatic cancer. Best Pract Res Clin Gastroenterol 2006; 20: 227-51. 9. Bares R, Klever P, Hauptmann S i wsp. F-18 fluoro-deoxyglucose PET in vivo evaluation of pancreatic glucose metabolism for detection of pancreatic cancer. Radiology 1994; 192: 79-86. 10. Inokuma T, Tamaki N, Torizuka T i wsp. Evaluation of pancre-atic tumors with positron emission tomography and F-18 fluorodeoxyglucose: comparison with CT and US. Radiology 1995; 195: 345-52. 11. Zimny M, Bares R, Fass J i wsp. Fluorine-18-fluorodeoxyglucose positron tomography in the differential diagnosis of pancreatic carcinoma: a report of 106 cases. Eur J Nucl Med 1997; 24: 678-82. 12. Delbeke D, Rose DM, Chapman WC i wsp. Optimal interpretation of FDG PET in the diagnosis, staging and managment of pancreatic carcinoma. J Nucl Med 1999; 40: 1784-91. 13. Imdahl A, Nitzsche E, Krautmann F i wsp. Evaluation of positron emission tomography with 2-[18F]fluoro-2-deoxy-D-glucose for the differentiation of chronic pancreatitis and pancreatic cancer. Br J Surg 1999; 86: 194-9. 14. Diederichs CG, Staib L, Vogel J i wsp. Values and limitations of 18F-fluorodeoxyglucose-positron-emission tomography wit preoperative evaluation of patients with pancreatic masses. Pancreas 2000; 20: 109-16. 15. Sendler A, Avril N, Helmberger H i wsp. Preoperative evaluation of pancreatic masses with positron emission tomography using 18F-fluorodeoxyglucose: diagnostic limitations. Word J Surg 2000; 24: 1121-9. 16. Kasperk RK, Riesener KP, Wilms K, Schumpelick V. Limited value of positron emission tomography in treatment of pancreatic cancer: surgeon’s view. Word J Surg 2001; 25: 1134-9. 17. Koyama K, Okamura T, Kawabe J i wsp. Diagnostic usefulness of FDG PET for pancreatic mass lesions. Ann Nucl Med 2001; 15: 217-24. 18. Higashi T, Saga T, Nakamoto Y i wsp. Diagnosis of pancreatic cancer using fluorine-18 fluorodeoxyglucose positron emission tomography (FDG PET) – usefulness and limitations in “clinical reality”. Ann Nucl Med 2003; 17: 261-79. 19. Lytras D, Connor S, Bosonnet L i wsp. Positron emission tomography does not add to computed tomography for the diagnosis and staging of pancreatic cancer. Dig Surg 2005; 22: 55-62. 20. Heinrich S, Goerres GW, Schafer M i wsp. Positron emission tomography/computed tomography influence on the management of resectable pancreatic cancer and its cost-effectiveness. Ann Surg 2005; 242: 235-43. 21. Bank S, Chung HW, Park SW i wsp. The clinical usefulness of 18-fluorodeoxyglucose positron emission tomography in the differential diagnosis, staging, and response evaluation after concurrent chemoradiotherapy for pancreatic cancer. J Clin Gastoenterol 2006; 40: 923-9. 22. Orlando LA, Kulasingam SL, Matchar DB. Meta-analysis: the detection of pancreatic malignancy with positron emission tomography. Aliment Pharmacol Ther 2004; 20: 1063-70. 23. Kubota R, Kubota K, Yamada S i wsp. Microautoradiographic study for differentiation of intratumoral macrophages and granulation tissues and cancer cells tissues and cancer cells by the dynamics of fluorine-18-fluoro-deoxyglucose uptake. J Nucl Med 1994; 35: 104-12. 24. Diederichs CG, Staib L, Glatting G i wsp. FDG PET: elevated plasma glucose reduces both uptake and detection rate of pancreatic malignancies. J Nucl Med 1998; 39: 1030-3. 25. Goh BK, Tan YM, Chung YF. Utility of fusion CT-PET in the diagnosis of small pancreatic carcinoma. Word J Gastroenterol 2005; 11: 3800-2. 26. Nitzsche EU, Hoegerle S, Mix M i wsp. Non-invasive differentiation of pancreatic lesions: is analysis of FDG kinetics superior to semiquantative uptake analysis? Eur J Nucl Med Mol Imaging 2002; 29: 237-42. 27. Lyshchik A, Higashi T, Nakamoto Y i wsp. Dual-phase 18F-fluoro-2-deoxy-D-glucose positron emission tomography as a prognostic parameter in patients with pancreatic cancer. Eur J Nucl Med Mol Imaging 2005; 32: 389-97. 28. Giovannini M, Hookey LC, Bories E i wsp. Endoscopic ultrasound elastography: the first step towards virtual biopsy? Preliminary results in 49 patients. Endoscopy 2006; 38: 344-8. 29. Ruf J, Lopez Hänninen E, Böhmig M i wsp. Impact of FDGPET/MRI image fusion on the detection of pancreatic cancer. Pancreatology 2006; 6: 512-9.
Copyright: © 2008 Termedia Sp. z o. o. This is an Open Access article distributed under the terms of the Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International (CC BY-NC-SA 4.0) License (http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/), allowing third parties to copy and redistribute the material in any medium or format and to remix, transform, and build upon the material, provided the original work is properly cited and states its license.
Quick links
© 2020 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.
PayU - płatności internetowe