Wprowadzenie. Przewlekły stres psychologiczny jest ważnym czynnikiem patogenetycznym trądziku, natomiast stres psychologiczny wywołany trądzikiem generuje problemy w życiu emocjonalnym i społecznym. Do negatywnych skutków psychologicznych choroby należą: lęk, depresja, obniżona samoocena, wycofanie społeczne i obniżenie jakości życia.

Cel pracy. Ocena zależności między nasileniem objawów trądziku i stresu psychologicznego, porównanie nasilenia stresu psychologicznego u chorych na trądzik z grupą odniesienia osób zdrowych oraz porównanie stylów radzenia sobie ze stresem w obu grupach.

Materiał i metodyka. W badaniu wzięło udział 76 chorych na trądzik pospolity, w tym 18 mężczyzn i 58 kobiet w wieku 18–34 lat. Grupę kontrolną stanowiło 40 zdrowych ochotników (18 mężczyzn i 22 kobiety) w wieku 20–34 lat. Stan dermatologiczny określono przy użyciu skali IGA (ang. Investigator’s Global Assessment). Do oceny nasilenia stresu emocjonalnego wykorzystano Skalę oceny ponownego przystosowania społecznego (ang. Social Readjustment Rating Scale – SRRS), a do oceny stylu radzenia sobie ze stresem zastosowano Kwestionariusz radzenia sobie w sytuacjach stresowych (ang. Coping Inventory for Stressful Situations – CISS). Otrzymane wyniki poddano analizie statystycznej za pomocą oprogramowania PASW Statistics SPSS v. 20.

Wyniki. Ocena zależności pomiędzy nasileniem objawów trądziku i stresu psychologicznego nie wykazała istotnej statystycznie różnicy między stanem klinicznym a stopniem nasilenia stresu w grupie badanej. Ocena stylów radzenia sobie ze stresem chorych na trądzik wykazała istotnie wyższe wyniki dla stylu skoncentrowanego na unikaniu w porównaniu z grupą kontrolną.

Wnioski. Liczba stresujących wydarzeń nie jest decydującym czynnikiem wpływającym na stan kliniczny chorych. Ryzyko wystąpienia oraz na­silenie choroby psychosomatycznej mogą zależeć od odporności na stres i stylu radzenia sobie ze stresem.