Wstęp. Pomimo dynamicznego rozwoju w zakresie podejmowanych działań diagnostyczno-terapeutycznych w niewydolności serca, dużą rolę przypisuje się wdrażaniu kompleksowych programów zdrowotnych, których nieodłącznym elementem składowym jest edukacja. Właściwie prowadzona pozwala na przygotowanie chorych do efektywnej samoopieki, samokontroli (self-care, self-control) i pozytywnie wpływa na subiektywnie odczuwaną jakość życia.

Cel. Określenie wpływu sposobu prowadzonej edukacji na jakość życia chorych z przewlekłą niewydolnością serca.

Materiał i metody. Badanie przeprowadzono wśród 100 osób (76 mężczyzn, 24 kobiety), średnia wieku 66,26 ± 11,29. Do badania włączono 50 pacjentów edukowanych przez przedstawicieli systemu ochrony zdrowia (lekarza POZ, lekarza kardiologa, pielęgniarki) w sposób podstawowy. Drugą część grupy stanowili pacjenci biorący udział w dodatkowej edukacji zorganizowanej. Materiał badawczy zgromadzono, korzystając z analizy dokumentacji medycznej oraz przy użyciu standaryzowanych narzędzi badawczych: skali depresji Becka pozwalającej na ocenę występowania objawów depresyjnych oraz kwestionariusza SF-36 do oceny jakości życia.

Wyniki. Chorzy edukowani dodatkowo osiągali istotne statystycznie (p = 0,000) wyższe wyniki w domenach kwestionariusza SF-36: RP, BP, GH, VT, SF, RE, MH oraz w zsumowanej jakości życia w komponentach: psychicznej (MCS) oraz fizycznej (PCS).

Wnioski. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca obejmowani dodatkową zorganizowaną edukacją kardiologiczną uzyskują wyższe wyniki jakości życia.

Problemy Pielęgniarstwa 2015; 23 (1): 75–80