Wstęp. Z dostępnych badań gerontologicznych wynika, że Polska już w latach 70. XX w. przekroczyła próg tak zwanej „starości demograficznej”,
co spowodowało wiele problemów medycznych, społecznych i ekonomicznych. U starszych osób spostrzega się zjawisko wielochorobowości,
a także nietypowy przebieg choroby i przedłużenie okresu rekonwalescencji. Nakładanie się negatywnych zjawisk starzenia
i przewlekły charakter schorzeń wpływają na wzrost oczekiwań w dziedzinie prewencji, edukacji i opieki pacjentów geriatrycznych. Ostatnie
spostrzeżenia wskazują coraz bardziej na potrzebę opracowań programowych dotyczących zapobiegania negatywnym skutkom chorób
i zakażeń szpitalnych. W obecnej sytuacji istnieje konieczność rozwoju edukacji gerontologicznej (geragogiki), która według amerykańskich
badaczy jest skupiona na edukacji jako środku doskonalenia jakości życia osób w starszym wieku.

Cel pracy. Celem badań była subiektywna ocena wybranych psychospołecznych aspektów zdrowia i poziom wiedzy zdrowotnej osób
hospitalizowanych w starszym wieku.

Materiał i metody. Badania wykonano za pomocą kwestionariusza wśród 51 osób (35 kobiet, 16 mężczyzn) w starszym wieku - 60.-79.
rok życia, po leczeniu szpitalnym (interna). Kwestionariusz posłużył do oceny stanu zdrowia w aspekcie fizycznym, funkcji psychospołecznych
oraz ogólnych odczuć pacjentów związanych ze zdrowiem.

Wyniki. Większość badanych to osoby z niską samooceną zdrowia i problemami zdrowotnymi.

Wnioski. Poziom wiedzy zdrowotnej badanych osób był niewystarczający, co wskazuje na konieczność wdrażania programów edukacyjnych
i zwiększenie dostępności do instytucji promujących zdrowie.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (2): 151-157