Wstęp

W 2020 r. Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne (European Society of Cardiology – ESC) opublikowało aktualizację wytycznych dotyczących postępowania u dorosłych z wrodzonymi wadami serca (adult congenital heart disease – ACHD) [1]. W ciągu 10 lat od poprzedniej wersji nagromadzono wiele nowych danych naukowych, wprowadzono nowo­czesne metody diagnostyczne i terapeutyczne, zwłaszcza w zakresie kardiologii interwencyjnej, które zostały podsumowane i ocenione w nowym dokumencie. Konieczność aktualizacji stanu wiedzy wynika także ze wzrostu liczebności specyficznej grupy osób dorosłych z wrodzonymi wadami serca, która znacznie przewyższa już liczebność populacji dzieci z wrodzonymi wadami serca. Częstość występowania wrodzonych wad serca na świecie wynosi ok. 9/1000 noworodków. Dzięki postępowi w kardiochirurgii i kardiologii dziecięcej ponad 90% tych osób osiąga wiek dorosły. Wrodzone wady serca zostały po raz pierwszy oficjalnie podzielone na podstawie złożoności anatomicznej wady na trzy podgrupy: łagodne, umiarkowane i ciężkie. Należy jednak pamiętać, że nawet łagodna anatomicznie wada, np. ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej, zostanie zaliczona do grupy ciężkich, jeżeli w jej przebiegu pojawi się poważne powikłanie. W tabeli 1 przedstawiono aktu­alną klasyfikację wrodzonych wad serca. Populacja ACHD jest bardzo niejednorodna, co wynika z różnorodności wad, możliwości ich współistnienia, wykonanych zabiegów naprawczych oraz odmiennego przebiegu choroby nawet w obrębie tego samego rozpoznania. Z tego powodu autorka postanowiła skupić się przede wszystkim na omówieniu ogólnych zagadnień, tj. najczęściej spotykanych powikłań, możliwości prokreacji, stylu życia i zachowań prozdrowotnych (ryc. 1). Bardziej szczegółowo zostaną omówione tylko najczęściej występujące wady, zwłaszcza w kontekście współpracy między personelem medycznym na różnych poziomach opieki zdrowotnej.

Zagadnienia ogólne

Niewydolność serca

Niewydolność serca (heart failure – HF) to najczęstsze powikłanie w populacji ACHD – występuje u ok. 20–50% pacjentów i jest główną przyczyną zgonów w tej grupie. Liczba chorych z HF jest jednak niedoszacowana, ponieważ objawy mogą zostać niezauważone przez samych pacjentów, od dzieciństwa przyzwyczajonych do gorszej wydolności fizycznej. Podłoże HF w tej populacji może się wiązać ze specyfiką wady, ale nie należy zapominać o narastającym z wiekiem ryzyku wystąpienia typowych chorób...


Pełna treść artykułu...