Wstęp. Przewlekła obturacyjna choroba płuc ( POChP) charakteryzuje się niecałkowicie odwracalnym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, związanym z procesem zapalnym wywołującym skutki lokalne w tkance płucnej. Prowadzi również do szeregu zmian pozapłucnych. Przewlekła obturacyjna choroba płuc obniża jakość życia chorych, jest przyczyną niepełnosprawności i inwalidztwa oraz staje się problemem społecznym.

Cel pracy. Określenie trudności psychospołecznych, wydolności funkcjonalnej oraz samooceny stanu zdrowia wśród chorych na POChP.

Materiał i metody. Do badania włączono 100 pacjentów z potwierdzoną spirometrycznie POChP leczonych na oddziale szpitalnym. Przeprowadzono: badanie ankietowe, analizę dokumentacji medycznej, ocenę stanu depresji (skala Becka) oraz ocenę złożonych czynności życia codziennego (skala Lawtona IADL).

Wyniki i wnioski. Średnia wieku w grupie wynosiła 61,2 lat (SD ± 9,18). Mężczyźni stanowili 73,0% chorych. Wśród badanych 66,0% było palaczami tytoniu z ponad 10-letnią historią nałogu. W ocenie duszności skalą mMRC najczęściej występował stopień II u 28%, stopień III u 26%, a IV u 17%. W opinii 52% badanych największym problemem związanym z chorobą jest bezradność w życiu codziennym. U 54% osób z POChP stwierdzono depresję umiarkowaną, a u 14,0% depresję ciężką. Czas leczenia pacjentów ma wpływ na występowanie i nasilenie depresji (p < 0,001, r_c = 0,436 ). W ocenie wydolności funkcjonalnej w skali IADL 20% badanych radzi siebie w czynnościach z niewielką pomocą osób drugich, pozostali są samodzielni. U chorych z POChP zidentyfikowano obniżenie nastroju, lęk, niepokój, depresję oraz poczucie stanu bezradności, a ich społeczne funkcjonowanie jest znacznie ograniczone.