Akceleracja rozwojowa młodzieży niesie ze sobą wiele negatywnych konsekwencji, w tym dotyczących zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego, których skutki bywają niejednokrotnie odległe w czasie.
Wychowanie zdrowotne młodzieży, a zwłaszcza wychowanie seksualne, staje się ważnym elementem działalności profilaktycznej, realizowanej w obliczu wielu zagrożeń, jakie niesie ze sobą wczesna inicjacja seksualna. Z uwagi na złożoność i wieloetapowość procesu edukacji seksualnej, w artykule podkreślono niewielki udział rodziny w kształtowaniu postaw i zachowań wobec ciała, płci i seksu, a także instytucji oświaty. Szkoła, odpowiadająca za socjalizację starszych dzieci, realizująca określony i ustalony w drodze dyskursu politycznego model edukacji seksualnej, wydaje się nie spełniać oczekiwań współczesnego, młodego człowieka. W obliczu wzrostu zachorowań na choroby przenoszone
drogą kontaktów seksualnych, liczby ciąż u nastolatek i obserwowanej bezpłodności istnieje potrzeba zapobiegania tego typu niekorzystnym zarówno z medycznego, jak i społeczno-ekonomicznego punktu widzenia zjawiskom. Dlatego, aby rozwój fizyczny (seksualny), psychiczny i społeczny (nauka wartości, norm i przekonań składających się na wzór danej kultury) człowieka przebiegał prawidłowo, konieczne jest interdyscyplinarne podejście i aktywne uczestnictwo różnych grup społecznych (zwłaszcza rodziny i szkoły, a także grup rówieśniczych,
organizacji, mediów) w przekazywaniu wiedzy, kształtowaniu umiejętności wartościowania postaw i kształtowaniu zachowań pro-
zdrowotnych.