Wstęp. Rodzina jest głównym, najbardziej znaczącym i pożądanym źródłem wsparcia dla osoby chorej lub niepełnosprawnej. Udział
rodziny w opiece domowej sprawowanej nad osobą niepełnosprawną, jej świadomość i zaangażowanie często przesądzają o rezultatach
całego procesu rehabilitacji. Właściwa opieka odgrywa również istotne znaczenie w zapobieganiu odległym powikłaniom choroby czy
niepełnosprawności.

Cel pracy. Celem badań była analiza wpływu wydolności opiekuńczej rodziny na stopień zaspokajania wybranych potrzeb zdrowotnych
chorych po udarze mózgu.

Materiał i metody. Badania przeprowadzono w grupie 82 chorych po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu. Grupę badaną stanowiło
82 chorych (46 kobiet i 36 mężczyzn) w wieku 44-94 lat. W celu zebrania potrzebnych danych stan funkcjonalny chorych oceniono na
podstawie skali Barthel dwukrotnie: w dniu wypisu ze szpitala oraz po około 3 miesiącach pobytu w środowisku domowym. W tym czasie
zebrano również wywiad środowiskowo-rodzinny.

Wyniki. Na podstawie przeprowadzonych analiz wykazano, że wydolność rodziny była tym większa, im liczniejsza była grupa krewnych
sprawujących opiekę nad chorym (p < 0,0001). Większa wydolność opiekuńcza rodziny w sposób istotny (p < 0,001) wiązała się ze zmniejszeniem
występowania powikłań chorobowych pod postacią odleżyn, przykurczów czy przewlekłych infekcji. W analizie wpływu postawy
rodzin na poprawę stanu funkcjonalnego chorych, przeprowadzonej w podgrupach określonych według skali Barthel, wykazano, że
jedynie w grupie chorych z pośrednią oceną wyjściowego stanu funkcjonalnego postawa rodziny w istotny sposób (p = 0,001) wpływała na
ocenę stanu funkcjonalnego po 3-miesięcznym pobycie chorego w warunkach domowych.

Wnioski. Wydolność opiekuńcza rodziny oraz stopień realizacji potrzeby rehabilitacji ruchowej w istotny sposób wpływają na wielkość
poprawy stanu funkcjonalnego chorych pozostających pod opieką rodziny.