Samobójstwo stanowi poważny problem w zakresie zdrowia publicznego na całym świecie. Do kazuistycznych należą przypadki ekstremalnych samobójczych samookaleczeń, w których samobójca dokonuje rozległych uszkodzeń powłok brzusznych połączonych z uszkodzeniem lub nawet wycięciem fragmentów jelita i jego rozkawałkowaniem. Przypadki te zazwyczaj budzą wątpliwości śledczych co do przebiegu zdarzenia i okoliczności zgonu oraz możliwości udziału osób trzecich. Jednocześnie są one interesujące z perspektywy medyczno-sądowej i psychiatrycznej. Celem niniejszej pracy jest prezentacja dwóch niezwykle rzadkich przypadków działań samobójczych poprzez wytrzewienie i uszkodzenie jelita – z praktyki klinicznej i opiniodawczej autorów, z których jedno zakończyło się przeżyciem, a drugie śmiercią samobójcy. Niezależnie od końcowego efektu podjętej próby samobójczej (zgon lub przeżycie) optymalnym postępowaniem ze strony służb dochodzeniowo-śledczych w tego rodzaju przypadkach powinno być przeprowadzenie szczegółowych oględzin miejsca zdarzenia, zasięgnięcie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej z wykonaniem pełnej diagnostyki pośmiertnej i pogłębiona analiza sądowo-psychologiczna oraz psychiatryczna m.in. linii życiowej, stanu psychicznego i motywacji samobójcy (tzw. autopsja psychologiczna).