Zdiagnozowanie choroby nowotworowej u dzieci i młodzieży jest niezwykle trudnym i traumatyzującym doświadczeniem zarówno dla nich samych, jak i ich bliskich. Szacuje się, że nowotwory w tej grupie stanowią 1–2% wszystkich rozpoznawanych nowotworów oraz są przyczyną zgonów w ok. 8% przypadków. Najczęściej u dzieci i młodzieży diagnozuje się białaczki, guzy mózgu, nowotwory układu współczulnego, retinoblastomę, nowotwory nerek i wątroby. Większość dotychczasowych badań dotyczyła psychopatologicznych reakcji na chorobę nowotworową, takich jak lęk, gniew czy depresja. Jednak w ostatnich latach badacze zaczęli skupiać uwagę także na pozytywnych aspektach do­świadczeń traumatycznych wynikających m.in. z choroby nowotworowej. Zaczęto poszukiwać uwarunkowań potraumatycznego rozwoju nie tylko u osób dorosłych, lecz także w grupie dzieci i młodzieży. W niniejszej pracy przedstawiono specyfikę wzrostu potraumatycznego w grupie nieletnich oraz jego uwarunkowań. Zaprezentowano główne koncepcje dotyczące tego zjawiska w odniesieniu do dzieci i młodzieży oraz podjęto próbę przedstawienia aktualnego stanu badań nad wzrostem potraumatycznym wśród nieletnich zmagających się z chorobą nowotworową.