Analgetyki opioidowe stanowią podstawę farmakoterapii bólu związanego z chorobą nowotworową. Istotnym i najczęstszym ograniczeniem ich stosowania mogą być objawy ze strony przewodu pokarmowego. W przeciwieństwie do innych objawów ubocznych, zaparcie stolca nie ustępuje, ale nasila się wraz z długością stosowania opioidów. W diagnostyce zaburzeń jelitowych u osób z chorobą nowotworową należy zawsze rozważyć wszystkie możliwe przyczyny współistniejące, gdyż opioidy najczęściej są tylko jedną z przyczyn ich wystąpienia. W celu kwantyfikacji subiektywnej oceny pacjenta nasilenia zaparcia pomocne są skale, takie jak BFI (Bowel Function Index) czy PAC-SYM (The Patient Assessment of Constipation Symptoms). Zaburzenia jelitowe spowodowane opioidami powodują obniżenie jakości życia pacjentów, zwiększenie nakładów na opiekę oraz mogą stanowić barierę w skutecznym stosowaniu opioidów. Wszystkie leki opioidowe obarczone są efektem zapierającym. Od kilku lat w leczeniu poopioidowego zaparcia stolca i zapobieganiu jego wystąpieniu stosowane są preparaty zawierające antagonistę opioidowego (metylonaltrekson, nalokson) oraz doustne preparaty złożone (np. metylonaltrekson, nalokson).