Encefalopatia wątrobowa (EW) jest częstym powikłaniem neuropsychiatrycznym zaawansowanej choroby wątroby charakteryzującym się spektrum zaburzeń poznawczych, behawioralnych i motorycznych, które zagrażają bezpieczeństwu pacjenta i jego niezależności funkcjonalnej. Jej patofizjologia jest wieloczynnikowa i obejmuje hiperamonemię, ogólnoustrojowe zapalenie, stres oksydacyjny oraz obrzęk astrocytów, a w konsekwencji zaburzenia neurotransmisji. Szczególną uwagę należy zwrócić na minimalną encefalopatię wątrobową (MEW) – subkliniczną, ale powszechną postać poprzedzającą jawną EW, związaną z upośledzeniem sprawności psychomotorycznej, zwiększoną częstością hospitalizacji i obniżoną jakością życia związaną ze zdrowiem. Z uwagi na wysoką częstość występowania niedożywienia i sarkopenii w marskości wątroby interwencja żywieniowa jest integralną częścią leczenia. Obecne zalecenia obejmują 30–35 kcal/kg/dobę i 1,2–1,5 g/kg/dobę białka, najlepiej pochodzenia roślinnego. Dodatkowe strategie obejmują częste posiłki, suplementację węglowodanów późnym wieczorem, uzupełnianie mikroelementów i preferowanie żywienia dojelitowego. Wczesne rozpoznanie i wielodyscyplinarne leczenie mają zasadnicze znaczenie dla optymalizacji wyników neurologicznych i funkcjonalnych.