Wstęp. Specyficzna sytuacja pacjenta powoduje, że ani jego bezpośrednie reakcje na zachowania osób sprawujących nad nim opiekę, ani
jego cechy demograficzne i kliniczne nie dają dostatecznie dobrej podstawy do wnioskowania o jego preferencjach.
Zakres badań ograniczono do dotyku ze względu na szczególną rolę dotyku w pielęgnowaniu chorych, przy równoczesnej łatwości obserwowania
różnych postaci i form dotyku.

Cel pracy. Uzyskanie informacji o preferencjach dotyczących stylu wspierających zachowań pielęgniarki w opiece paliatywnej.

Materiał i metody. Każda osoba z badanej grupy 55 osób w terminalnym okresie choroby nowotworowej udzieliła odpowiedzi na każde
z 35 pytań autorskiego kwestionariusza.

Wyniki. Każdy z badanych oczekuje i doświadcza dotyku pielęgniarki. Spełnienie oczekiwań deklarują 52 osoby (95%) na temat otrzymywania
dotyku instrumentalnego, 51 osób (93%) - dotyku opiekuńczo-pielęgnacyjnego, 50 osób (91%) - dotyku komunikacyjnego, 53 osoby
(96%) - dotyku wspierającego. Podobne dane uzyskano dla dotyku ze strony rodziny i lekarza. Wyłoniono dwa style dotyku wspierającego
- przyjacielski i matczyny oraz 3 grupy badanych osób: tylko 19 osób (35%) akceptuje oba style, 32 osoby (58%) akceptują styl przyjacielski,
nie akceptując stylu matczynego, 4 osoby (7%) odwrotnie. Wyłonione grupy nie różnią się istotnie na temat cech demograficznych i klinicznych.

Wnioski. Potwierdzono występowanie znacznych różnic indywidualnych preferencji na temat stylu i form działań wspierających. Cechy
demograficzne i kliniczne pacjenta, jego zachowania w trakcie doświadczania dotyku nie dają dostatecznie dobrych podstaw do wnioskowania
o preferencjach. Należy przeprowadzić wywiady w innym czasie, przez inne osoby. Uzyskane wyniki potwierdzają potrzebę kontynuowania
badań nad sposobami osiągania zgodności zachowań pielęgniarek z preferencjami pacjentów.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (4): 399-405