Brak koordynacji działań różnych instytucji w systemie opieki zdrowotnej jest jednym z najczęstszych problemów pacjentów chorujących na nowotwory złośliwe. W 2015 r. do systemu ochrony zdrowia wraz z pakietem onkologicznym została wprowadzona funkcja koordynatora leczenia onkologicznego. Mimo upływu kilku lat sytuacja koordynatorów nadal nie jest jasno określona, a szpitale nie wypracowały jednolitego modelu tego stanowiska. Celem artykułu jest znalezienie odpowiedzi na pytanie, jakie są zadania koordynatora leczenia onkologicznego. Obserwacje pokazują, że nie ma w tej kwestii konsensusu. Autorka wskazuje na ważną, wzrastającą rolę koordynatora leczenia onkologicznego oraz dostrzega potencjał tej nowej w polskim systemie ochrony zdrowia funkcji. Ponadto podkreśla, że choć koordynatorzy w swojej pracy pomagają przede wszystkim pacjentom, to odciążają także lekarzy i inny personel uczestniczący w procesie leczenia onkologicznego. Profesjonalni, dobrze przygotowani do wykonywania swoich zadań koordynatorzy mogą mieć realny wpływ na zatrzymanie pacjentów w placówce. Celem artykułu jest również wywołanie dyskursu na temat możliwości ewaluacji i zastosowania tej funkcji, a także dostępu do zawodu koordynatora.