Niniejsza praca jest próbą opisu problemów kobiet leczących się z powodu niepłodności, korzystających z metody in vitro w staraniach o dziecko. Niezamierzona bezdzietność została zakwalifikowana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) do grupy chorób społecznych. W Polsce nie prowadzi się badań, na podstawie których można byłoby określić skalę problemu niepłodności. Szacuje się, że około miliona polskich par ma trudności z prokreacją. Kobiety leczone z powodu niepłodności mają problemy z zaakceptowaniem tej sytuacji. Do 1 lipca 2013 roku, czyli wprowadzenia „Programu — Leczenie Niepłodności Metodą Zapłodnienia Pozaustrojowego na lata 2013–2016”, w Polsce nie było ustanowionych standardów leczenia niepłodności, co często powodowało, że pary zgłaszały się do lekarza zbyt późno i jedynym sposobem leczenia mógł być rozród wspomagany. Celem leczenia niepłodności jest uzyskanie ciąży i urodzenie dziecka. Jesteśmy jednym z nielicznych społeczeństw europejskich, które nie posiada regulacji prawnych w sprawie leczenia niepłodności metodami rozrodu wspomaganego, mimo że zabiegi są wykonywane przez wielu specjalistów w około 55 ośrodkach. Ważną rolę w diagnozowaniu i leczeniu niepłodności pełnią położne, które w Polsce pracują zgodnie z ustawą między innymi, realizując zadania z zakresu opieki nad zdrowiem reprodukcyjnym, poradnictwem z zakresu planowania rodziny i leczeniu niepłodności.

Problemy Pielęgniarstwa 2014; 22 (1): 99–10