Personalizacja długości leczenia neoadjuwantowego w HER2-dodatnim raku piersi

Rak piersi HER2-dodatni w stadium II–III standardowo leczony jest neoadjuwantowo schematami obejmującymi od sześciu do dziewięciu cykli chemioterapii skojarzonej z terapią anty-HER2, co zapewnia wysokie wskaźniki całkowitej odpowiedzi patologicznej (pCR – pathological complete response) oraz korzystne wyniki przeżycia całkowitego (OS – overall survival). Jednak pełny schemat terapii wiąże się z istotną toksycznością leczenia. Badanie TRAIN-3 to wieloośrodkowe, jednoramienne, badanie fazy II, mające na celu ocenę możliwości skrócenia terapii neoadjuwantowej u pacjentek wykazujących szybkie, całkowite odpowiedzi radiologiczne w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego (MRI), umożliwiając wcześniejszą operację.

Do badania włączono 467 pacjentek z HER2-dodatnim rakiem piersi w stadium II–III, w tym 235 z nowotworami bez ekspresji receptorów estrogenowych ani progesteronowych i 232 z nowotworami hormonozależnymi (HR+). Kryteria kwalifikacji obejmowały wiek ≥18 lat oraz sprawność wg WHO 0–1. Terapia neoadjuwantowa obejmowała paklitaksel (80 mg/m² w dniach 1. i 8. cyklu 21-dniowego, i.v.), trastuzumab (6 mg/kg, dzień 1. każdego cyklu; dawka nasycająca 8 mg/kg w pierwszym cyklu, i.v.), karboplatynę (AUC 6 mg/mL/min, dzień 1. cyklu, i.v.) oraz pertuzumab (420 mg, dzień 1. cyklu; dawka nasycająca 840 mg w pierwszym cyklu, i.v.) do maksymalnie dziewięciu cykli. Pacjentki z całkowitą odpowiedzią radiologiczną w MRI kierowano do zabiegu chirurgicznego. W przypadku całkowitej odpowiedzi patologicznej po operacji kontynuowano adjuwantową terapię trastuzumabem i pertuzumabem przez rok. Pacjentki z chorobą resztkową kończyły pełny schemat 9 cykli chemioterapii neoadjuwantowej, po czym otrzymywały 14 cykli trastuzumabu emtanzyny (3,6 mg/kg, dzień 1. cyklu 21-dniowego, i.v.). Monitorowano działania niepożądane stopnia 3.–4. oraz wystąpienie neuropatii i istotnych obniżeń frakcji wyrzutowej lewej komory (≥2. stopnia) w okresie do 30 dni po zakończeniu leczenia adjuwantowego.

Po medianie obserwacji wynoszącej 40,1 miesiąca (IQR 35,3–45,6) 3-letnie przeżycie wolne od zdarzeń (EFS – event-free survival) wyniosło 92,2 proc. (95-proc. CI 88,7–95,9) u pacjentek z rakami bez ekspresji receptorów hormonalnych i 92,0 proc. (95-proc. CI 88,5–95,6) z rakami hormonozależnymi. W grupach leczonych tylko 1–3 cyklami chemioterapii neoadjuwantowej wskaźniki EFS wyniosły odpowiednio 96,1 proc. i 98,6 proc., natomiast w grupach leczonych 4–6 cyklami: 89,2 proc. i 94,2 proc., a w grupach 7–9 cykli: 90,6 proc. i 85,4 proc. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi stopnia 3.–4. były neutropenia (40 proc.), niedokrwistość (18 proc.), biegunka (13 proc.), trombocytopenia (10 proc.) i hipokaliemia (7 proc.). Działania niepożądane związane z leczeniem, które kwalifikowały się jako poważne, wystąpiły u 12 proc. pacjentek, a częstość zdarzeń wzrastała wraz z liczbą cykli chemioterapii. Nie odnotowano zgonów związanych z leczeniem.

Wyniki badania TRAIN-3 wskazują, że personalizacja długości chemioterapii neoadjuwantowej na podstawie szybkiej odpowiedzi radiologicznej w MRI jest bezpieczna i pozwala osiągnąć korzystne 3-letnie przeżycie wolne od zdarzeń u pacjentek z rakiem piersi HER2-dodatnim niezależnie od ekspresji receptorów hormonalnych (ER/PR). Podejście to umożliwia ograniczenie toksyczności leczenia oraz zachowania jakości życia w podgrupie pacjentek z wczesnym rakiem piersi HER2-dodatnim, u których wczesna odpowiedź radiologiczna predysponuje do skróconego schematu terapii.