Specjalizacje, Kategorie, Działy
Wyślij
Udostępnij:
 
 
123RF

Pilotaż leczenia gruźlicy wielolekoopornej w warunkach ambulatoryjnych

Źródło: PAP
Redaktor: Iwona Konarska |Data: 28.07.2022
 
 
Ministerstwo Zdrowia skierowało do konsultacji projekt rozporządzenia, przewidujący wprowadzenie programu pilotażowego leczenia gruźlicy wielolekoopornej w warunkach ambulatoryjnych.
Celem projektowanych rozwiązań, jak wskazano w uzasadnieniu, jest poprawa leczenia gruźlicy wielolekoopornej w Polsce, a także wdrożenie standardów Światowej Organizacji Zdrowia w okresie wyzwań epidemiologicznych w związku z migracją ludności z terenów Ukrainy.

Zapadalność na gruźlicę w Polsce w 2020 r. wyniosła – jak podano – 3388 przypadków, czyli 8,8 na 100 000 mieszkańców. Największy odsetek wszystkich chorych na gruźlicę stanowili pacjenci w wieku od 45 do 64 lat (44,4 proc.). W 2020 r. cudzoziemcy stanowili 3,4 proc. wszystkich chorych na gruźlicę w kraju (116 osób).

Większość polskich pacjentów choruje na gruźlicę, która może być leczona lekami pierwszej linii (DS-TB). W 2020 r. w Polsce gruźlicę wielolekooporną, czyli MDR-TB, rozpoznano u 38 chorych, w tym u 15 cudzoziemców.

W uzasadnieniu przypomniano, że istnieje prawny obowiązek zgłaszania przypadków gruźlicy – lekarze są obowiązani do zgłoszenia w ciągu 24 godzin podejrzenia lub potwierdzenia gruźlicy do państwowej powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej. Leczenie osób zakażonych gruźlicą jest finansowane ze składek na Narodowy Fundusz Zdrowia (dla osób posiadających ubezpieczenie) lub z budżetu państwa (dla pacjentów bez ubezpieczenia).
Dotychczasowa praktyka leczenia gruźlicy opierała się na leczeniu szpitalnym do uzyskania ujemnych badań mikrobiologicznych plwociny (odprątkowania). Pacjenci z gruźlicą wrażliwą na leczenie typowymi lekami kontynuowali leczenie w warunkach ambulatoryjnych. Niestety, kontynuacja leczenia pacjentów z gruźlicą wielolekooporną w warunkach ambulatoryjnych była dotychczas bardzo trudna z uwagi na brak odpowiedniego systemu zaopatrywania w leki, brak ustalonego systemu monitorowania leczenia oraz nadzoru nad przyjmowaniem leków przez chorych.

Dlatego też chorzy na MDR-TB zmuszeni byli do wielomiesięcznych pobytów szpitalnych. Co prawda leczenie szpitalne MDR-TB zapewnia odpowiednie przyjmowanie leków i poprawia wyniki leczenia u chorych niestosujących się do zaleceń, jednak dla pacjentów przestrzegających zasad terapii ten model opieki nie jest optymalny, ponieważ przerywa ich kontakty społeczne i normalny tryb życia.

Kolejnym negatywnym czynnikiem wpływającym na utrzymywanie się dotychczasowej praktyki był ograniczony dostęp do nowych leków przeciwgruźliczych (takich jak bedakilina, delamanid, klofazymina) ze względu na ich wysokie ceny oraz brak odpowiedniego systemu finansowania leczenia w trybie ambulatoryjnym.

W uzasadnieniu wskazano, że wśród chorób zakaźnych Ukraina ma jeden z najwyższych w Europie wskaźników zachorowań na HIV i gruźlicę. Niezwykle istotne jest, aby osoby dotknięte tymi chorobami miały stały dostęp do leków oraz opieki medycznej. Zachorowalność na gruźlicę w Ukrainie wynosi około 32 000 przypadków, czyli 73 na 100 000 mieszkańców (2020 r.), co jest znacznie wyższą wartością niż w Polsce.
 
facebook linkedin twitter
© 2022 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.