Depresja poporodowa (postpartum depression – PPD) stanowi istotny problem zdrowia psychicznego i może dotyczyć nie tylko kobiet, lecz także mężczyzn w okresie poporodowym ich partnerek. W artykule szczególną uwagę poświęcono PPD u ojców, podkreślając jej odmienną specyfikę w porównaniu z PPD występującą u matek. Omówiono różnice w czasie ujawniania się objawów, które u mężczyzn często pojawiają się później, a także zróżnicowane czynniki etiologiczne, obejmujące zarówno uwarunkowania biologiczne, jak i psychospołeczne. Artykuł analizuje również potencjalne mechanizmy patofizjologiczne leżące u podłoża PPD u ojców, wskazując na rolę stresu, zmian hormonalnych i obciążeń związanych z nową rolą rodzicielską. Istotnym elementem rozważań jest znaczenie relacji w systemie rodzinnym, w szczególności wzajemnych zależności pomiędzy rodzicami, oraz wpływ zaburzeń nastroju ojca na funkcjonowanie całej rodziny. Podkreś­lono możliwe konsekwencje PPD dla rozwoju emocjonalnego, poznawczego i społecznego dziecka. Przedstawiono także aktualne dane dotyczące skuteczności farmakoterapii i psychoterapii w leczeniu PPD, zaznaczając ograniczoną liczbę badań skoncentrowanych na populacji mężczyzn. Zwrócono uwagę na problem niskiej wykrywalności PPD u ojców oraz wynikającą z tego potrzebę doskonalenia narzędzi diagnostycznych i zwiększania świadomości klinicystów, co może się przyczynić do poprawy jakości opieki nad rodzinami w okresie okołoporodowym. W artykule przedstawiono także przypadek kliniczny PPD u mężczyzny.