Cel

Celem pracy była ocena procesu adaptacji zawodowej pielęgniarek/pielęgniarzy oraz otrzymywanego wsparcia ze strony współpracowników.

Materiał i metody

Do badań zasadniczych zakwalifikowano 96 pielęgniarek (96,0%) i 4 pielęgniarzy (4,0%), którzy podjęli pracę w zawodzie na terenie województwa podkarpackiego. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego i analizę literatury, posłużono się techniką ankietowania. Wykorzystano autorski kwestionariusz oceny postrzeganej adaptacji oraz Skalę Wsparcia Społecznego (SWS). Weryfikacji różnic między zmiennymi dokonano przy użyciu testu Manna-Whitneya oraz Kruskala-Wallisa. Rzetelność skal oceniono współczynnikiem a Cronbacha. Przyjęto poziom istotności p < 0,05. Obliczeń dokonano za pomocą programu IBM SPSS Statistics 20.

Wyniki

Pielęgniarki/pielęgniarze najczęściej podejmowali pracę w POZ (13,0%), na bloku operacyjnym (11,0%), oddziale anestezjologii i intensywnej terapii (9,0%), chirurgii (6%) oraz innych zachowawczych. Średni czas wdrożenia do pracy jednozmianowej w okresie adaptacji wyniósł 1,8 miesiąca. W największym stopniu badani dostrzegli adaptację w zakresie komunikacji w zespole (4,10) oraz współpracy w zespole (4,07). Ogólny poziom adaptacji wyniósł 3,84 na skali 1–5 pkt. Najwyższy poziom wsparcia pielęgniarki/pielęgniarze odczuwali w zakresie wsparcia informacyjnego (12,32). Uzyskane wyniki wskazują, że badani odczuwają wysoki poziom wsparcia ze strony współpracowników.

Wnioski

Badani wprowadzeni w specyfikę pracy w danej placówce, pracujący pod nadzorem mentora prezentują wysoki poziom postrzeganej adaptacji zawodowej.