Wprowadzenie. Aleksytymia jest terminem zaproponowanym i użytym po raz pierwszy przez Sifenosa do opisywania zaburzeń psychicznych w sferze ekspresji oraz odczuwania uczuć u pacjentów z różnymi chorobami przewlekłymi, w tym z zaburzeniami psychosomatycznymi. Ograniczone zdolności osoby z łuszczycą i aleksytymią do kognitywnego przeżywania swoich emocji prowadzą zarówno do skupiania się na doznaniach somatycznych towarzyszących pobudzeniu emocjonalnemu, jak i do kompulsywnej słabo kontrolowanej reakcji na negatywną stymulację. Aleksytymia traktowana jest jako swoista cecha osobowości chorych, która wraz z innymi czynnikami osobowościowymi usposabia do występowania różnych chorób psychicznych, w tym schorzeń psychosomatycznych.
Cel pracy. Prezentacja przypadku chorego z łuszczycą i depresją, wykazującego cechy aleksytymii.
Opis przypadku. Chory, lat 45, z 20-letnim wywiadem łuszczycowym był hospitalizowany po raz 7. w Klinice Dermatologii z powodu rozległych zmian odpowiadających łuszczycy plackowatej. Pacjent skarżył się na ból i świąd skóry oraz niepokój psychoruchowy, trudności w zasypianiu i obniżenie nastroju. Konsultujący psychiatra, opierając się na klasyfikacji chorób psychicznych DSM-IV, rozpoznał depresję. Do pomiaru cech aleksytymii użyto skróconej wersji skali Toronto Alexithymia Scale (TAS-20), charakteryzującej się wysoką mocą dyskryminacyjną, wewnętrzną spójnością i dobrą rzetelnością. Analiza wyników uzyskanych w tym badaniu wykazała największy udział czynnika „niezdolność do różnicowania między emocjami i odczuciami cielesnymi” w porównaniu z innymi badanymi czynnikami.
Wnioski. Aleksytymia może być skutkiem długotrwałego stresu związanego z zachorowaniem na łuszczycę i depresję.