Wstęp: Mnogie obrażenia ciała należą do najcięższych obrażeń, które ze względu na swoją rozległość stanowią bezpośrednie zagrożenie utraty życia i obarczone są wysokim odsetkiem kalectwa pourazowego.

Cel pracy: Analiza mnogich obrażeń ciała zaopatrywanych na szpitalnym oddziale ratunkowym (SOR) szczebla akademickiego.

Materiał i metody: Dokonano analizy retrospektywnej obrażeń na podstawie dokumentacji medycznej 249 pacjentów z mnogimi obrażeniami ciała przyjętych na SOR. Oceniono: płeć, wiek, miejsce zamieszkania, rodzaj wypadku, któremu uległ poszkodowany, rozległość obrażeń, obecność alkoholu w surowicy krwi oraz śmiertelność pacjentów.

Wyniki: Na SOR zaopatrzono 249 pacjentów z mnogimi obrażeniami ciała, w tym 184 mężczyzn oraz 65 kobiet. Najliczniejszą grupę stanowili chorzy w wieku do 40. roku życia (51%). W chwili doznania urazu 59 (23,7%) poszkodowanych znajdowało się pod wpływem alkoholu. Przyczyną obrażeń były najczęściej wypadki komunikacyjne (152 pacjentów) oraz upadki z wysokości (40 pacjentów). Obrażenia obejmowały najczęściej okolicę głowy (166), następnie klatki piersiowej (136) i narząd ruchu (135). Wśród poszkodowanych było 164 osób z obrażeniami dwóch okolic ciała. Obrażenia obciążone najwyższą śmiertelnością (42,9%) stwierdzono u chorych, którzy doznali obrażeń w wyniku potrącenia. Średnia ISS w grupie zgonów była wyższa (p < 0,001). Wpływ na śmiertelność miały obrażenia okolicy klatki piersiowej (p < 0,038).

Wnioski: Mnogie obrażenia ciała rozpoznawano najczęściej u młodych mężczyzn po wypadkach komunikacyjnych, często pod wpływem alkoholu. Doznane obrażenia obejmowały zazwyczaj głowę, klatkę piersiową i narząd ruchu. Istotny wpływ na śmiertelność poszkodowanych miały obrażenia klatki piersiowej. Wartość ISS stanowiła istotny czynnik rokowniczy śmiertelności.