Wstęp

Ocena postępowania leczniczego wśród pacjentów z zatorowością płucną oraz wyodrębnienie najczęstszych przyczyn i konsekwencji zatorowości płucnej. Ponadto rozpoznanie, jakie czynniki istotnie wpływają na konsekwencje zatorowości płucnej i stan zdrowia po przebytym leczeniu.

Materiał i metody

Badania zostały przeprowadzone w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Mońkach na oddziałach wewnętrznym i rehabilitacyjnym w latach 2020–2022. Do zbierania danych wykorzystano autorski kwestionariusz ankiety, który składał się z 2 części: metryczkowej, zawierającej informacje o wieku, płci, miejscu zamieszkania, wykształceniu i chorobach współistniejących, i szczegółowej, złożonej z 24 pytań dotyczących przebiegu procesu leczenia i opieki u pacjentów z zatorowością płucną. Badanie miało charakter retrospektywny, w którym poddano analizie 70 historii chorób pacjentów z rozpoznaniem zatorowości płucnej. W celu weryfikacji istotnych różnic statystycznych zastosowano test 2 oraz test Kruskala-Wallisa (H).

Wyniki

W badanej grupie pacjentów zabieg chirurgiczny przeprowadzony był u 47,7% populacji , najczęstszym powikłaniem zatorowości płucnej był ropień płuc – 35,7%. Najczęściej prawdopodobną przyczyną zatorowości płucnej była skrzeplina – 67,1%. Odczucie poprawy stanu zdrowia istotnie zależy od wieku badanych (2 = 7,664; p = 0,022).

Wnioski

Zatorowość płucna występowała najczęściej po zabiegach chirurgicznych i częściej u pacjentów starszych. Ponad połowa pacjentów po zastosowaniu leczenia zatorowości płucnej odzyskała częściowo stan zdrowia sprzed choroby. Osoby młodsze szybciej wracają do zdrowia niż osoby starsze.