Cel pracy: Celem pracy było wyjaśnienie, czy cukrzyca typu 2, a zwłaszcza stopień wyrównania metabolicznego oraz sposób leczenia farmakologicznego, wpływa na potencjalnie proaterogenne zmiany w zakresie immunofenotypu limfocytów T krwi obwodowej. Materiały i metody: Badaniu poddano 97 chorych na cukrzycę typu 2 leczonych pochodnymi sulfonylomocznika (PSM), insuliną metodą konwencjonalną (INS), pochodnymi sulfonylomocznika w skojarzeniu z insuliną (PSM+INS) oraz leczonych wyłącznie niefarmakologicznie (NF), a także 15 zdrowych osób. Zbadano standardowe parametry wyrównania metabolicznego (glikemię na czczo, HbA1c, profil lipidowy), stężenie 1,5-anhydro-D-glucitolu (1,5-AG) w osoczu służące do oceny nasilenia ostrej hiperglikemii, stężenie peptydu C w surowicy na czczo dla oceny czynności wydzielniczej komórek beta wysp trzustki, jak również metodą trójbarwnej cytofluorymetrii przepływowej oceniono ekspresję receptorów powierzchniowych limfocytów CD3+, CD4+, CD8+, CD8+28+ i CD8+28-. Wyniki: Zaobserwowano zwiększenie ekspresji limfocytów CD3+, CD4+, CD8+28+, CD8+28- u chorych na cukrzycę w porównaniu z osobami zdrowymi. Wykazano, że ekspresję CD4+ determinuje przede wszystkim stężenie 1,5-AG w osoczu, podczas gdy ekspresja CD8+28- jest uwarunkowana zarówno stężeniem 1,5-AG, jak i sposobem farmakoterapii cukrzycy. Wnioski: Uzyskane wyniki pozwoliły na stwierdzenie, że u chorych na cukrzycę typu 2 dochodzi do zwiększenia liczebności limfocytów T, zarówno subpopulacji limfocytów T pomocniczych, jak i cytotoksyczno-supresorowych, a zjawisko to jest uwarunkowane nasileniem ostrej hiperglikemii. Rodzaj farmakoterapii cukrzycy, niezależnie od nasilenia ostrej hiperglikemii, determinuje liczebność limfocytów cytotoksyczno-supresorowych CD8+28-. Leczenie PSM jest w tym względzie bardziej korzystne, aniżeli konwencjonalna terapia INS, czy też stosowanie PSM w skojarzeniu z INS.