Wstęp: Stopniowe zmniejszanie się czynności wydzielniczej komórek β trzustki jest typowe dla stadium prediabetes. Kliniczne objawy cukrzycy ujawniają się dopiero przy zniszczeniu 80–90% komórek β.

Cel: Ocena czynności wydzielniczej komórek β oraz insulinooporności u krewnych pierwszego stopnia osób z cukrzycą typu 1 w zależności od glikemii na czczo.

Materiał i metody: Zbadano 90 krewnych pierwszego stopnia osób z cukrzycą typu 1, których podzielono na dwie grupy: z „wysoką prawidłową” glikemią ( 88 mg/dl) i „niską prawidłową” glikemią na czczo (< 88 mg/dl). Glikemię oznaczono metodą enzymatyczną, a wskaźnik HOMAIR i HOMA%B obliczono za pomocą kalkulatora znajdującego się w Internecie.

Wyniki: U 48,9% krewnych stwierdzono glikemię  88 mg/dl. W grupie osób z „wysoką prawidłową” glikemią na czczo zaobserwowano istotnie mniejszą wartość wskaźnika HOMA%B (p < 0,0009). Stwierdzono dodatnie korelacje glikemii na czczo  88 mg/dl

ze wskaźnikiem masy ciała (r = 0,368, p < 0,014) oraz z HOMAIR (r = 0,186, p < 0,002), a ujemne korelacje glikemii  88 mg/dl

ze wskaźnikiem HOMA%B (r = –0,328, p < 0,034).

Wnioski: Krewni pierwszego stopnia osób chorych na cukrzycę typu 1, u których stężenie glikemii na czczo przekracza 88 mg/dl, mają większą masę ciała, insulinooporność i bardziej upośledzoną funkcję komórek β w porównaniu z grupą osób z glikemią poniżej 88 mg/dl.