Streszczenie
2/2012
vol. 7
Artykuł oryginalnyPrzezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej – doświadczenia jednego ośrodka
Przegląd Kardiodiabetologiczny 2012; 7 (2): 103–109
Data publikacji online: 2012/12/09
Wstęp: Przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej (transcatheter aortic valve implantation – TAVI) jest alternatywną metodą leczenia ciężkiej, objawowej stenozy aortalnej u chorych z bardzo dużym ryzykiem operacyjnym. Zabiegi TAVI charakteryzują się dobrymi wynikami klinicznymi w obserwacji bezpośredniej i odległej.
Cel: Analiza danych klinicznych z leczenia pacejntów kwalifikowanych do przezcewnikowej implantacji zastawki aortalnej w obserwacji szpitalnej
Materiał i metody: Od kwietnia 2010 do maja 2012 roku w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w Białymstoku wykonano TAVI
u 22 pacjentów (średni wiek: 79,7 roku, logistic EuroSCORE: 23,2). Zabiegi przeprowadzono z dostępu udowego (n = 16) oraz przezkoniuszkowego (n = 6). Wykorzystano dwa typy zastawek: Edwards-Sapien (n = 18) oraz CoreValve (n = 4).
Wyniki: Sukces proceduralny uzyskano u 21 pacjentów (95%), a śmiertelność wewnątrzszpitalna wyniosła 9% (2 z 22). Pole powierzchni zastawki i maksymalny gradient przed zabiegiem i po nim wynosiły odpowiednio: 0,65 ±0,1 cm2, 99,1 ±27,1 mm Hg i 2,5 ±0,4 cm2, 15,8 ±4,4 mm Hg. Jedna chora (z zastawką dwupłatkową) zmarła w 27. dobie po operacji kardiochirurgicznej z powodu rozwarstwienia aorty w wyniku przesunięcia zastawki CoreValve do aorty wstępującej. W czasie hospitalizacji zmarł jeden pacjent z powodu niewydolności wielonarządowej w następstwie tamponady, po usunięciu elektrody endokawitarnej. Bezpośrednio po implantacji zastawki nie odnotowano niedomykalności +++ lub ++++. Nie było przypadków udarów, zawałów, wstrząsów kardiogennych ani nefropatii po zabiegach (z wyjątkiem pacjentów, którzy zmarli – niewydolność nerek jako składowa niewydolności wielonarządowej).
Wnioski: Przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej jest skuteczną metodą leczenia ciężkiej objawowej stenozy aortalnej
u pacjentów niezakwalifikowanych do klasycznej operacji z powodu wysokiego ryzyka.
Cel: Analiza danych klinicznych z leczenia pacejntów kwalifikowanych do przezcewnikowej implantacji zastawki aortalnej w obserwacji szpitalnej
Materiał i metody: Od kwietnia 2010 do maja 2012 roku w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w Białymstoku wykonano TAVI
u 22 pacjentów (średni wiek: 79,7 roku, logistic EuroSCORE: 23,2). Zabiegi przeprowadzono z dostępu udowego (n = 16) oraz przezkoniuszkowego (n = 6). Wykorzystano dwa typy zastawek: Edwards-Sapien (n = 18) oraz CoreValve (n = 4).
Wyniki: Sukces proceduralny uzyskano u 21 pacjentów (95%), a śmiertelność wewnątrzszpitalna wyniosła 9% (2 z 22). Pole powierzchni zastawki i maksymalny gradient przed zabiegiem i po nim wynosiły odpowiednio: 0,65 ±0,1 cm2, 99,1 ±27,1 mm Hg i 2,5 ±0,4 cm2, 15,8 ±4,4 mm Hg. Jedna chora (z zastawką dwupłatkową) zmarła w 27. dobie po operacji kardiochirurgicznej z powodu rozwarstwienia aorty w wyniku przesunięcia zastawki CoreValve do aorty wstępującej. W czasie hospitalizacji zmarł jeden pacjent z powodu niewydolności wielonarządowej w następstwie tamponady, po usunięciu elektrody endokawitarnej. Bezpośrednio po implantacji zastawki nie odnotowano niedomykalności +++ lub ++++. Nie było przypadków udarów, zawałów, wstrząsów kardiogennych ani nefropatii po zabiegach (z wyjątkiem pacjentów, którzy zmarli – niewydolność nerek jako składowa niewydolności wielonarządowej).
Wnioski: Przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej jest skuteczną metodą leczenia ciężkiej objawowej stenozy aortalnej
u pacjentów niezakwalifikowanych do klasycznej operacji z powodu wysokiego ryzyka.
Słowa kluczowe
stenoza aortalna, kwalifikacja, przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej, balonowa walwuloplastyka zastawki aortalnej, dostęp udowy i przezkoniuszkowy