Wprowadzenie: Zawał serca (myocardial infarction – MI) jest główną przyczyną zgonów u chorych na cukrzycę (diabetes mellitus – DM). Cukrzyca istotnie pogarsza odległe rokowanie po angioplastyce wieńcowej, stanowi niezależny czynnik wystąpienia restenozy. Cel: 1. Ocena częstości występowania zaburzenia gospodarki węglowodanowej (impaired glucose tolerance – IGT) w świeżym MI oraz ich progresji w grupie pacjentów z jednonaczyniową chorobą niedokrwienną serca (ischaemic heart disease – IHD) w obserwacji rocznej. 2. Ocena parametrów laboratoryjnych charakteryzujących IGT w prognozowaniu występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz analiza częstości występowania głównych punktów końcowych i hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych.
Materiał i metody: Grupę badaną stanowiły 83 osoby z chorobą jednonaczyniową i świeżym MI leczonym pierwotną angioplastyką wieńcową (percutaneous coronary intervention – PCI) z implantacją metalowego stentu. Analizowano IGT oraz oznaczano stężenie glukozy przy przyjęciu i hemoglobinę glikowaną (HbA1c). Wszystkim, o ile nie mieli wcześniej rozpoznanej DM, w 6. dobie zawału serca wykonano doustny test obciążenia glukozą (oral glucose tolerance test – OGTT). W okresie ostrego MI i po 12 mies. oceniano główne punkty końcowe, uszkodzenie serca w badaniu utrasonograficznym (USG) oraz powtarzano laboratoryjne badania DM.
Wyniki: W 6. dobie MI wykryto IGT dodatkowo u 46 chorych (56,6%), łącznie u 61 (73,5%). W obserwacji rocznej wszystkie zdarzenia sercowe wystąpiły u pacjentów ze stwierdzanymi wcześniej IGT. Siedemnaście zdarzeń sercowo-naczyniowych (89,5%) miało miejsce u chorych na DM. Największe wartości glikemii i HbA1c wystąpiły w grupie ze zdarzeniami sercowo-naczyniowymi. Najmniejsze wartości glikemii przy przyjęciu odnotowano w grupie bez zdarzeń sercowo-naczyniowych. Osoby bez zdarzeń sercowych w obserwacji rocznej miały istotnie mniejsze wartości poziomu glikemii i HbA1c w zawale serca w porównaniu z chorymi ze zdarzeniami sercowymi.
Wnioski: Dwie trzecie chorych z MI ma współistniejące IGT, z czego blisko 20% cukrzycę typu 2. Prawie 3-krotnie częściej występuje progresja IGT w stosunku do regresji. Hemoglobina glikowana, glikemia przy przyjęciu oraz glikemia na czczo w 6. dobie MI stanowią dobry wskaźnik prognostyczny występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych w obserwacji rocznej. Zdarzenia sercowo-naczyniowe nie występują bez współistniejących IGT.