Mikroangiopatia jest jednym z przewlekłych powikłań cukrzycy. Charakteryzuje się typowymi zmianami morfologicznymi i czynnościowymi naczyń krwionośnych o średnicy poniżej 100 nm. Pojawienie się zmian o typie mikronagiopatii jest zależne od wielu czynników genetycznych, biochemicznych i hemodynamicznych. W przebiegu mikroangiopatii cukrzycowej najważniejsze klinicznie zmiany zachodzą w obrębie naczyń siatkówki (retinopatia), nerek (nefropatia), układu nerwowego (neuropatia) i serca (kardiomiopatia). Mikroangiopatia współwystępuje z makroangiopatią, tj. miażdżycą tętnic wieńcowych i obwodowych, pogarsza jakość życia i rokowanie chorych z cukrzycą. Przy wyższych stężeniach HbA1c większe jest ryzyko rozwoju powikłań mikronaczyniowych niż powikłań związanych z miażdżycą. Pogorszenie tolerancji wysiłku i zaawansowanie niewydolności serca są istotnie związane z progresją mikroangiopatii. Utrudnia to diagnostykę choroby niedokrwiennej serca u chorych na cukrzycę. Obserwacje kliniczne wskazują, że skuteczne leczenie najważniejszych czynników ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego powoduje zmniejszenie ryzyka wystąpienia mikroangiopatii.