Sztywność tętnic oraz zjawisko odbicia fali tętna uważa się obecnie za najważniejsze czynniki determinujące wzrost ciśnienia skurczowego i ciśnienia tętna w starzejących się społeczeństwach. Ocenę sztywności naczyń tętniczych zaczęto traktować jako zastępczy punkt końcowy chorób układu sercowo-naczyniowego. Złotym standardem pomiaru sztywności naczyń tętniczych jest ocena szyjno-udowej prędkości fali tętna ( carotid-femoral pulse wave velocity – cfPWV), która może służyć jako narzędzie do oszacowania subklinicznego uszkodzenia narządów. Zakładając, że cfPWV może również wpływać na kształt fali obwodowej, sugeruje się, iż analiza kształtu fali obwodowej może służyć pośrednio do oceny sztywności dużych naczyń tętniczych. Zwiększona sztywność naczyń tętniczych wiąże się więc z wiekiem (zmiana w budowie ścian naczynia – zmniejszenie ilości włókien sprężystych) oraz występowaniem nadciśnienia tętniczego. Zwiększoną sztywność naczyń tętniczych obserwuje się również u pacjentów z niewydolnością nerek lub z cukrzycą, co może się wiązać ze zmianą właściwości strukturalnych i mechanicznych tętnic w tych jednostkach chorobowych.