Buprenorfina to silny lek opioidowy, stosowany coraz szerzej w leczeniu bólu przewlekłego, zarówno nowotworowego, jak i niezwiązanego z nowotworem. Celem niniejszego opracowania jest dokonanie krytycznego przeglądu dostępnych danych eksperymentalnych oraz klinicznych, aby w możliwie obiektywny sposób przedstawić szczególne właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne leku oraz odnieść się do dowodów na kliniczną skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Omówiono szczegółowo stosowanie buprenorfiny z innymi opioidami, aspekt rotacji opioidów na buprenorfinę, profil bezpieczeństwa oraz zastosowanie w bólu przewlekłym. Zwrócono uwagę na korzystną farmakokinetykę leku, pozwalającą na stosowanie go w formie plastrów, szczególnie u osób starszych, z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Odniesiono się do opublikowanych wytycznych oraz stanowisk ze wskazaniem aktualnych tendencji związanych ze stosowaniem buprenorfiny u pacjentów u schyłku życia. Na podstawie zebranych danych można stwierdzić, że korzystne właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, w połączeniu z wygodą stosowania, w często preferowanej przez chorych formie plastrów, czyni buprenorfinę cennym elementem strategii leczenia bólu u pacjentów objętych opieką paliatywną.