Wprowadzenie. Inhibitory TNF-α znajdują zastosowanie w leczeniu wielu chorób o podłożu immunologicznym, w tym ciężkiej łuszczycy plackowatej. Liszaj płaski przymieszkowy jest dermatozą zapalną, która typowo występuje u kobiet w wieku okołomenopauzalnym i jest przyczyną postępującego łysienia bliznowaciejącego. Uważa się, że TNF-α odgrywa ogromną rolę zarówno w patogenezie łuszczycy, jak i liszaja płaskiego przymieszkowego, w którym odpowiada za uruchomienie procesu apoptozy keratynocytów warstwy podstawnej. W piśmiennictwie opisano pojedyncze przypadki liszaja płaskiego przymieszkowego obserwowanego w trakcie terapii ciężkiej łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów lekami z grupy anty-TNF-α.

Cel pracy. Przedstawienie i omówienie przypadku chorej z ciężką postacią łuszczycy plackowatej z towarzyszącym łysieniem bliznowaciejącym leczonej adalimumabem.

Opis przypadku. Pacjentka 54-letnia z ciężką łuszczycą plackowatą i łuszczycowym zapaleniem stawów leczona adalimumabem, z kilkuletnim wywiadem utraty i przerzedzenia włosów. W trakcie terapii biologicznej obserwowano niemal całkowite ustąpienie skórnych zmian łuszczycowych, jednak w obrębie skóry owłosionej głowy stwierdzono rozlane łysienie bliznowaciejące i obecność hiperkeratotycznych grudek przymieszkowych, ale bez cech stanu zapalnego. Na podstawie obrazu klinicznego i badania histopatologicznego rozpoznano liszaj płaski przymieszkowy. Zastosowano leczenie miejscowe z dobrym efektem.

Wnioski. U przedstawionej pacjentki terapia inhibitorem TNF-α okazała się skuteczna w leczeniu zmian łuszczycowych. Prawdopodobnie miała ona również wpływ na zahamowanie aktywnych, zapalnych wykwitów liszaja płaskiego przymieszkowego.