Wprowadzenie:

Rzeżączka jest drugą co do częstości występowania po chlamydiozie bakteryjną chorobą przenoszoną drogą płciową, a zachorowalność zarówno w Europie, jak i w Stanach Zjednoczonych ostatnio rośnie. Leczenie rzeżączki utrudnia narastająca oporność czynnika wywołującego – dwoinek rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae) – na antybiotyki. Oporność na penicylinę, zwłaszcza wytwarzanie beta-laktamazy, doprowadziło do zaprzestania stosowania penicyliny w terapii rzeżączki. Monitorowanie wytwarzania tego enzymu wciąż ma jednak znaczenie, jako część charakterystyki poszczególnych szczepów oraz ze względu na potencjalne ryzyko powstania u N. gonorrhoeae beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum.

Cel pracy:

Zbadanie wytwarzania beta-laktamazy u dwoinek rzeżączki izolowanych od pacjentów poradni Kliniki Dermatologii i Wenerologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego w latach 2010–2020.

Materiał i metody:

Zbadano łącznie 1997 izolatów N. gonorrhoeae wyhodowanych rutynowo od pacjentów poradni Kliniki Dermatologii i Wenerologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego w latach 2010-2020. Do badania obecności beta-laktamazy wykorzystano test z cefinazą.

Wyniki:

Beta-laktamazę wytwarzało średnio 5,66% badanych izolatów. Znaczny wzrost odsetka szczepów wytwarzających ten enzym, maksymalnie do 18,8%, zaobserwowano w 2018 roku, z gwałtownym spadkiem w kolejnych latach. W 2020 roku beta-laktamazę wytwarzało 0% badanych szczepów.

Wnioski:

Odsetek szczepów N. gonorrhoeae wytwarzających beta-laktamazę wykazuje dużą zmienność w czasie, co prawdopodobnie wiąże się z rozprzestrzenianiem się szczepów należących do różnych genogrup i znacznie różniących się od siebie.