Medykalizacja śmierci, która pojawiła się jako zjawisko społeczne w II połowie XIX w., a szczególnie w XX w., została opisana i nazwana dopiero w latach 60. XX w. W niniejszym artykule podjęto problem, czy i do jakiego stopnia powstanie i rozwój medycyny paliatywnej w II połowie XX w. było reakcją na proces medykalizacji śmierci. Czy twórcy tej specjalności, m.in. Cicely Saunders, starali się przeciwstawić medykalizacji, czy raczej podejmowane przez nich działania były jednym z przejawów tej tendencji? Analiza pism Cicely Saunders, jak również dokumentów dotyczących początków polskiego ruchu hospicyjnego pokazuje podstawowe cele twórców ruchu, jakimi były zmiana priorytetów terapeutycznych – opieka w miejsce leczenia, a także włączenie rodziny i bliskich chorego do tego procesu. Pozwala to zdaniem autorki uznać, że ruch hospicjów miał być reakcją na medykalizację lub nadmierną medykalizację śmierci.