Zespół Cushinga (ZC) jest wynikiem przewlekłego, podwyższonego poziomu glikokortykosteroidów w organizmie i najczęściej ma podłoże jatrogenne. Większość przypadków ZC, uwarunkowanego czynnikami endogennymi, związana jest z obecnością gruczolaka przysadki mózgowej produkującego kortykotropinę. Stany czynnościowej hiperkortyzolemii, z towarzyszącymi czasami cechami klinicznymi ZC, określa się mianem pseudozespołu Cushinga (rzekomego ZC). Do najczęstszych przyczyn rzekomego ZC należy otyłość. Wiele z objawów sugerujących ZC może być także następstwem zespołu metabolicznego związanego z otyłością. Podobieństwo objawów ZC i zespołu metabolicznego wiąże się ze znacznymi trudnościami w diagnostyce klinicznej i laboratoryjnej. Ze względu na to, że rozpoznanie ZC niesie ze sobą możliwość leczenia operacyjnego i usunięcie pierwotnej przyczyny stwierdzanych objawów, bardzo ważne jest prawidłowe rozpoznanie różnicowe pomiędzy ZC i rzekomym ZC, będącym następstwem otyłości.