Cel: Celem niniejszej pracy jest dokonanie syntezy i przedstawienie obecnego stanu wiedzy o sytuacji dzieci o atypowej tożsamości płciowej i ich rodzin. Autorzy przytaczają dostępne dane z zakresu etiologii, towarzyszącej psychopatologii i ścieżek rozwojowych osób doświadczających w dzieciństwie dysforii płciowej.

Poglądy: Fenomen atypowej tożsamości płciowej u adolescentów i dorosłych, w klasyfikacjach diagnostycznych określany jako zaburzenie identyfikacji płciowej – transseksualizm (ICD-10) lub dysforia płciowa (DSM-V), spotyka się z zainteresowaniem środowisk naukowych, a jego obecność można zauważyć w piśmiennictwie polskim i zagranicznym. Jednocześnie dużo mniejszą uwagę poświęca się temu samemu zjawisku występującemu w dzieciństwie, pozostawiając lukę w obszarze wiedzy i kompetencji, potencjalnie istotnych dla szerszego grona specjalistów, w tym dla psychiatrów, psychoterapeutów, pediatrów i pracowników socjalnych.

Wnioski: W kontekście obserwacji, że znacząca większość dysforycznych płciowo dzieci okazuje się nie doświadczać objawów dysforii w okresie adolescencji i dorosłości, kontrowersje wokół procesu diagnostycznego i terapeutycznego wydają się znaczące. W związku z tym autorzy przedstawiają istotne obszary pracy pomocowej, zwracając jednocześnie uwagę na potrzebę dużej ostrożności oraz zindywidualizowanego podejścia w pracy z rodziną i dzieckiem z tym rozpoznaniem. Jako że nie stworzono do tej pory uniwersalnego standardu postępowania z dziećmi z GD, a sam temat jest źródłem wielu emocji, specjaliści pracujący w tym obszarze powinni uważnie monitorować zarówno dostępną literaturę, jak i własne postawy wobec atypowej ekspresji i tożsamości płciowej.