Wstęp: : Dzieci zasadniczo są chronione przed obcowaniem ze śmiercią.

Cel pracy: : Poznanie opinii osób młodych na temat doświadczeń dzieci dotyczących śmierci i umierania.

Materiał i metody: : W badaniu wzięło udział 606 studentów. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem kwestionariusza ankietowego.

Wyniki:: Będąc dzieckiem, 34,7% badanych towarzyszyło bliskiej osobie w ostatnich chwilach życia. Prawie połowa (46,8%) dopuszczała uczestniczenie w takiej sytuacji swojego dziecka, częściej respondenci będący rodzicami (25,7%) i badani z najwyższą średnią wieku (27,1 roku). Ponad połowa (52,3%) badanych studentów była obok bliskiej sobie osoby, która już zmarła. Mniej niż połowa (48,7%) dopuszczała taką możliwość w wypadku swojego dziecka. Z 16% respondentów rodzice nigdy nie rozmawiali na temat śmierci i umierania. Zdaniem 41,1% badanych o gotowości dziecka do rozmów na temat śmierci decyduje stopień jego dojrzałości emocjonalnej. Zdecydowana większość (75,7%) twierdziła, że będzie rozmawiać ze swoimi dziećmi o śmierci i umieraniu, a 50,4%, że jest przygotowana do prowadzenia z dzieckiem takich rozmów.

Wnioski:: Osoby starsze statystycznie częściej opowiadały się za obecnością dzieci w ostatnich chwilach życia bliskiej im osoby, a osoby religijne za obecnością własnego dziecka przy już zmarłej bliskiej mu osobie. Nie wykazano różnic istotnych statystycznie w zakresie opinii na temat obecności dzieci w ostatnich chwilach życia oraz przy już zmarłej bliskiej osobie w zależności od posiadania dziecka, płci, miejsca zamieszkania i profilu studiów. Kobiety, respondenci mający już własne dzieci, grupa najstarsza wiekowo oraz studenci kierunków medycznych znamiennie częściej byli przekonani o potrzebie rozmów z dziećmi na temat śmierci i umierania i deklarowali chęć jej przeprowadzenia z własnym dzieckiem.