Wstęp. Istotnym warunkiem osiągania sprawności przez system organizacyjny jest dostateczna liczba pracowników i właściwe rozmieszczenie
zasobów ludzkich. Problemu niewystarczającej liczby pielęgniarek nie można, jak podają eksperci World Health Organization, rozwiązać
tylko za pomocą zwiększania liczby zatrudnianych pielęgniarek, lecz przede wszystkim poprzez reorganizację pracy.

Cel pracy. Celem pracy jest ocena efektywności zarządzania pod względem wykorzystania istniejących zasobów pielęgniarskich w lecznictwie
stacjonarnym na Białorusi.

Materiał i metody. Badania zostały przeprowadzone w trzech szpitalach wojewódzkich Białorusi. Za pomocą analizy dokumentacji oraz
przeprowadzonej obserwacji migawkowej przedstawiono rzeczywisty stan wykorzystywania nominalnego i dyspozycyjnego czasu pracy
kadry pielęgniarskiej w oddziałach objętych badaniami.

Wyniki i wnioski. Z badań wynika, że w białoruskim lecznictwie stacjonarnym świadczona opieka pielęgniarska nie sięgała poziomu możliwego
do realizacji. Nominalny czas pracy pielęgniarek nie był wykorzystywany w 100%. W strukturze czasu pracy pielęgniarek wystąpiły
niepożądane cechy. Niezadowalający stopień organizacji pracy personelu szpitali był przyczyną niskiego wykorzystywania dyspozycyjnego
czasu pracy pielęgniarek. Zbyt dużo czasu pielęgniarki traciły na wykonywanie czynności pozamerytorycznych, czyli: koordynacyjno-organizacyjnych (35,96%). Natomiast odsetek czasu przeznaczonego na pielęgnację bezpośrednią, w strukturze pracy pielęgniarek, był
zdecydowanie za mały (23,63%). Zebrany materiał badawczy upoważnia do stwierdzenia, że istniejące zasoby pielęgniarskie w lecznictwie
stacjonarnym na Białorusi nie są efektywnie wykorzystywane.