Światło stanowi jeden z elementów fali elektromagnetycznej. Fala elektromagnetyczna zawiera natomiast dwie składowe: elektryczną i magnetyczną, które indukują się wzajemnie. Właściwości fal elektromagnetycznych zależą od długości fali. Promieniowaniem elektromagnetycznym są: fale radiowe, mikrofale, podczerwień, światło widzialne, ultrafiolet, promieniowanie rentgenowskie i promieniowanie gamma. Wraz ze wzrostem długości fali zmniejsza się energia promieniowania. W fototerapii dermatologicznej wykorzystuje się następujące typy promieniowania: UVB szerokopasmowe, monochromatyczne wąskopasmowe UVB, UVB laserowe, UVA w połączeniu z psoralenami – PUVA, UVA1, światło widzialne, monochromatyczne światło w zakresie pasm widzialnych: fiolet, niebieski, zielony, żółty, czerwony, głęboka czerwień, podczerwień. W fototerapii i fotochemoterapii wykorzystuje się obecnie aparaturę emitującą następujące długości promieniowania: UVB 311, UVB 313, UVB 308, UVA 320–400 nm z pikiem 365 nm i UVA1 o długości 340–400 nm. W Polsce najczęściej stosowane jest promieniowanie UVB 311 i UVA 320–400 mm (głównie z psoralenami). Fotochemoterapia to łączona forma leczenia światłem ultrafioletowym oraz substancjami chemicznymi zwiększającymi wrażliwość skóry na ultrafiolet. Substancje te należą do psoralenów. Termin PUVA został wprowadzony w 1974 roku przez Parrisha i wsp. w pracy oceniającej wyniki leczenia łuszczycy za pomocą podawanego doustnie 8-metoksypsoralenu i naświetlań całej powierzchni skóry długimi promieniami UVA. W tym artykule przedstawiono rekomendacje Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego dotyczące stosowania fototerapii oraz fotochemoterapii w dermatologii.