Cel

Podstawowym celem artykułu jest analiza powszechnie prezentowanych koncepcji na temat roli, jaką odgrywa nieprofesjonalne i profesjonalne wsparcie oferowane nastolatkom w czasie pandemii koronawirusa (COVID-19). Przedstawiono krótki opis działań, które mogą być oferowane adolescentom przez rodziców, nauczycieli, rezylientnych rówieśników i psychologów. Całość zagadnienia omówiona została w świetle danych na temat okresu dorastania, włączając w to podstawowe biologiczne, środowiskowe i społeczne problemy obserwowane w funkcjonowaniu nastolatków podczas pandemii.

Poglądy

COVID-19 poważnie zmodyfikował funkcjonowanie społeczne nastolatków i bezprecedensowo zmienił ich codzienne życie. Młodzi ludzie zostali nagle wycofani ze szkół i aktywności na zewnątrz. W rezultacie musieli zmierzyć się z ogromną niepewnością i zmianami, które doprowadziły do spadku poziomu jakości życia i wzrostu natężenia problemów psychologicznych. W tym samym czasie część nastolatków deklaruje tak samo wysoki poziom jakości życia jak przed pandemią albo wręcz ocenia jakość swojego życia jako wyższą niż przed okresem społecznej izolacji. W świetle jakości życia psychicznego nastolatków w czasie pandemii potrzebna jest zatem dyskusja dotycząca rezyliencji. Nastolatki, bardziej niż jakakolwiek inna grupa wiekowa, potrzebują interakcji społecznych z rówieśnikami, czasu spędzonego na zewnątrz i komunikacji twarzą w twarz. Niespełnienie tych potrzeb i współtowarzyszący im stres prowadzą do pojawienia się problemów psychicznych, włączając depresję, lęki i zmiany w codziennej aktywności. Nastolatki wkładają wiele wysiłku w poradzenie sobie, ale z uwagi na utrzymywanie się trudnych warunków narasta poziom trudności w ich funkcjonowaniu.

Wnioski

Istotne jest podjęcie dyskusji i zaalarmowanie systemu opieki zdrowotnej w zakresie potrzeb psychicznych nastolatków funkcjonujących w czasie pandemii.