eISSN: 1644-4116
ISSN: 1429-8538
Psychoonkologia
Bieżący numer Archiwum Artykuły zaakceptowane O czasopiśmie Bazy indeksacyjne Prenumerata Kontakt Zasady publikacji prac
NOWOŚĆ
Portal dla onkologów!
www.eonkologia.pl
2/2017
vol. 21
 
Poleć ten artykuł:
Udostępnij:
więcej
 
 
streszczenie artykułu:
Artykuł przeglądowy

Grupa wsparcia dla osób w żałobie jako forma profesjonalnej pomocy psychologicznej osobom osieroconym

Magdalena Mikulska

Psychoonkologia 2017, 21 (2): 66-73
Data publikacji online: 2017/11/21
Pełna treść artykułu
Pobierz cytowanie
ENW
EndNote
BIB
JabRef, Mendeley
RIS
Papers, Reference Manager, RefWorks, Zotero
AMA
APA
Chicago
Harvard
MLA
Vancouver
 
Żałoba jest konsekwencją utraty. Najboleśniej dotyka, gdy umiera ktoś bliski. Celem żałoby jest przyznanie się do straty bliskiej osoby, ekspresja i przeżycie związanych z tym faktem emocji oraz otworzenie się na przyszłość i dalsze życie. Nie jest to zadanie łatwe. Wymaga czasu i wsparcia, zwłaszcza osób ważnych dla osieroconego. Obecnie śmierć i żałoba stają się jednak tematami tabu, co wpływa na nieumiejętność wspierania tego, który doświadczył straty. Coraz ważniejszą rolę zdaje się zatem odgrywać pomoc osób z zewnątrz, w tym profesjonalistów. Jedną z form takiego wsparcia mogą być spotkania grupowe osób w podobnej sytuacji życiowej. Niniejszy artykuł opisuje problematykę żałoby oraz przedstawia propozycję programu grupy wsparcia dla osób w żałobie, która jest prowadzona przy Puckim Hospicjum pw. św. Ojca Pio od 2011 r.

Bereavement is the consequence of a loss. It is the most painful is when someone close dies. The aim of bereavement is to admit to the loss of a loved one, to express and to experience the emotion involved in this process and to open up to the future and to live. It is not easy, takes time and support from those who are important for the mourner. However, death and mourning have now become the taboo subject, which affects the incompetence to support the one who has suffered a loss. In this case, helping from outsiders, including professionals, seems to be more important than before. One form of such support may be group meetings of people in a similar life situation. This article describes the issue of mourning and presents a proposal for the bereavement support group program, which has implemented at Puck’s St. O. Pio Hospice since 2011.
referencje:
Kleszcz-Szczyrba R. Czy każdej stracie „potrzebna jest” żałoba i czy każdej żałobie „potrzebna jest” terapia? W: Kleszcz-Szczyrba R, Gałuszka A (red.). Utrata i żałoba. Teoria i praktyka. Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2016; 111-121.
Badura-Madej W. Problematyka utraty, osierocenia i żałoby w praktyce interwencji kryzysowej. W: Wybrane zagadnienia interwencji kryzysowej. Poradnik dla pracowników socjalnych. Badura-Madej W. Biblioteka Pracownika Socjalnego, Katowice 1999; 157-174.
Badura-Madej W. Psychologiczne aspekty śmierci, umierania i żałoby. Ośrodek Interwencji Kryzysowej, Kraków 1993.
Sanders CM. Powrót nadziei. GWP, Gdańsk 1996.
de Walden-Gałuszko K. U kresu. Opieka psychopaliatywna, czyli jak pomóc choremu, rodzinie i personelowi medycznemu środkami psychologicznymi. MAKmed, Gdańsk 1996; 118-124.
Stelcer B. Doświadczenie żałoby. W: Porozmawiajmy o śmierci… Antoszewska B, Binnebesel J (red.). Wydawnictwo UWM, Olsztyn 2014; 212-224.
Tucholska S. Psychologiczna analiza procesu żałoby. W: Psychologiczne aspekty doświadczania żałoby. Steuden S, Tucholska S (red.). Wydawnictwo KUL, Lublin 2009; 11-33.
Alexander H. Doświadczenie żałoby, różne rodzaje śmierci, różne typy żałoby. W drodze. Poznań 2001; 14.
Lewis CS. Smutek. Esprit, Kraków 2009.
Zisook S, Shear K. Grief and bereavement: what psychiatrist need to know. World Psychiatry 2009; 8; 67-74.
Rinpocze S. Tybetańska księga życia i umierania. Mandala, Warszawa 2005.
Rogiewicz M, Buczkowski K. Dorosły pacjent w żałobie po śmierci bliskiej osoby – rola lekarza rodzinnego. Polska Medycyna Paliatywna 2006; 5/1: 21-29.
Felber M. Jak sobie poradzić ze śmiercią współmałżonka. Wydawnictwo WAM, Kraków 2004.
World Health Organisation. National cancer control programmes: Policies and managerial guidelines. 2nd ed. WHO, Geneva 2002.
Kowalczyk-Ziętek M, Posyłek A, Stanecka G. Grupa wsparcia dla osób w żałobie. Doświadczenia własne. Psychoterapia 2013, 2: 55-66.
Dodziuk A. Jak stworzyć własną grupę wsparcia. W: Ludzie pomagający ludziom. Zeszyt informacyjno-szkoleniowy. Studium Pomocy Psychologicznej, Warszawa 1989.
Dobrzańska-Socha B. Propozycja profesjonalnego prowadzenia grup wsparcia. Nowiny Psychologiczne 1992, 2: 77-87.
Sikorski W. Psychoterapia. Wybrane formy i techniki, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Nysie. Skrypt nr 7, Nysa 2005.
Okła W. Pomoc psychologiczna w sytuacji utraty. W: Psychologiczne aspekty doświadczania żałoby. Steuden S, Tucholska S (red.). Wydawnictwo KUL, Lublin 2009; 197-205.
Antoszewska B. Strata i żałoba – zarys problematyki. W: Porozmawiajmy o śmierci… Antoszewska B, Binnebesel J (red.). Wydawnictwo UWM, Olsztyn 2014; 225-234.
Herbert M. Żałoba w rodzinie. GWP, Gdańsk 2005; 33-63.
Hudson P, Remedios C, Zordan R i wsp. Guidelines for the Psychosocial and Bereavement Support of Family Caregivers of Palliative Care Patients. J Palliat Med 2012, 15: 696-702.
Krzyżanowski D, Różańska O, Chybicka A, Mess E. System wsparcia dla osieroconych – projekt prowadzenia grupy wsparcia. Onkol Pol 2005; 8: 131-133.
© 2018 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.
PayU - płatności internetowe