Wprowadzenie . Kiła nadal stanowi istotny problem medyczny. Zajęcie układu nerwowego jest jedną z zasadniczych manifestacji kiły późnej, choć zdarza się także u osób z kiłą wczesną.

Cel pracy . Przedstawienie przypadku kiły układu nerwowego w odniesieniu do problemów współczesnej diagnostyki i terapii zakażeń krętkiem bladym.

Opis przypadku . Przedstawiono 31-letnią kobietę z kiłą układu nerwowego. Pacjentkę początkowo leczono ambulatoryjnie erytromycyną, a następnie, z uwagi na niedostateczne obniżenie się mian odczynów kiłowych, w 12-miesięcznej obserwacji ponownie poddano leczeniu doksycykliną. Mimo dwukrotnego leczenia nie uzyskano satysfakcjonującej redukcji mian odczynów kiłowych. Z tego powodu, po kolejnych 9 miesiącach, chorą skierowano do Kliniki w celu dalszej diagnostyki i terapii. Biorąc pod uwagę wieloletni przebieg choroby, utrzymywanie się wysokich mian odczynów kiłowych w surowicy oraz nieprawidłowości w badaniu neurologicznym (niedoczulica w obszarze poniżej Th8, stopotrząs oraz osłabienie odruchów ścięgnistych w obrębie kończyn dolnych) wysunięto podejrzenie neuroinfekcji krętkiem bladym i pobrano płyn mózgowo-rdzeniowy do badania. W badaniu serologicznym płynu mózgowo-rdzeniowego stwierdzono dodatnie odczyny krętkowe (FTA 1 : 10, TPHA ++) przy ujemnym odczynie VDRL. Uwzględniając całość obrazu chorobowego i wyniki badań dodatkowych, rozpoznano kiłę układu nerwowego i rozpoczęto leczenie penicyliną krystaliczną (14 dni), a następnie penicyliną prokainową (przez kolejne 14 dni).

Wnioski . Kiłę układu nerwowego cechuje niezwykle bogata symptomatologia i jej rozpoznanie na podstawie tylko objawów neurologicznych może sprawiać duże trudności, zwłaszcza że często są one subtelne i łatwe do przeoczenia. Z tego powodu we wszystkich wątpliwych przypadkach konieczne jest wykonanie badania płynu mózgowo-rdzeniowego w celu ustalenia właściwego rozpoznania.