Większość chorych z daleko zaawansowanymi schorzeniami oczekuje u kresu życia opieki w warunkach domowych. Wczesne włączanie do opieki paliatywnej i planowanie opieki na przyszłość zmniejsza liczbę nieplanowanych hospitalizacji pacjentów z chorobą nowotworową. Obecnie jednak większość z nich w ostatnim miesiącu życia zgłasza się na szpitalne oddziały ratunkowe. Wielu jest następnie przyjmowanych do szpitala i tam umiera.

W pracy porównano 10, tj. wszystkich, chorych z bardzo zaawansowanym nowotworem złośliwym, którzy zostali przyjęci na oddział wewnętrzny szpitala wojewódzkiego, przebywali tam dłużej niż tydzień i zmarli, z 10 wybranymi losowo pacjentami spośród analogicznych 229 pacjentów wolno stojącego hospicjum.

W obu grupach analizowano osoby w podeszłym wieku: pacjenci w hospicjum przebywali dłużej, nie korzystali z transfuzji preparatów krwiopochodnych czy dodatkowych badań obrazowych, rzadziej korzystali z badań laboratoryjnych, konsultacji, rzadziej też otrzymywali antybiotyki, jednakże częściej stosowano u nich opioidy. W hospicjum stwierdzono tendencję do stosowania większych dawek opioidów i mniej nasilonego poziomu cierpienia w skali Mini Suffering State Examination. Zarówno bezpośrednie, jak i całkowite koszty oddziału szpitalnego i hospicyjnego były zbliżone (mediana odpowiednio 250,15 vs 283,78 oraz 371,08 vs 389,83 zł), jednak bezpośrednie koszty osobowe w hospicjum były wyższe (283,41 vs 197,67 zł; p < 0,001). Refundacja kosztów przez NFZ w hospicjum nie była wystarczająca, zaspokajała je w 53,9% (bez uwzględnienia pomocniczych kosztów zarządzania podmiotem), w szpitalu zaspokajała je odpowiednio w 98,7%.

W szpitalu bardziej kosztowne są procedury diagnostyczno-terapeutyczne, niemające bezpośredniego wpływu na jakość kończącego się życia, w hospicjum większe są koszty osobowe zespołu interdyscyplinarnego i leków objawowych, co bardziej odpowiada potrzebom chorych u kresu.