Cel

W przebiegu długotrwałego leczenia benzodiazepinami (BZD) dawkowanie często nie nadąża za rosnącymi potrzebami uzależnionego organizmu. To sprawia, że pacjenci doświadczają objawów niedoboru (odstawiennych) mimo stałego przyjmowania leku. Ponieważ objawy te są lustrzanym odbiciem (przeciwieństwem) wszystkich leczniczych działań leku, imitują wyjściową dolegliwość, wzbogaconą jednak o nowe objawy. Choć są niepodatne na leczenie według standardów, ustępując jedynie po BZD, bywają leczone jako wyjściowa choroba, co znacząco pogarsza rokowanie. Celem artykułu jest poszerzenie wiedzy na temat długotrwałego leczenia BZD w celu zapobiegania tego typu pomyłkom.

Opis przypadku

Dwoje pacjentów leczono długotrwale i nieskutecznie do momentu prawidłowej identyfikacji uzależnieniowego podłoża objawów. Przyjmując BZD z powodu lęku (kobieta) lub napięcia (mężczyzna), z czasem zostali rencistami z powodu „leko¬opornych” zaburzeń lękowych i „lekoopornych” dolegliwości somatycznych. Prawidłowe leczenie (detoksykacja) wyeliminowało objawy lub uczyniło je podatnym na leczenie standardowe.

Komentarz

Leczenie objawów „lustrzanych” jako lekoopornych objawów wyjściowej choroby (lub nowych chorób) pogarsza stan pacjenta i rokowanie. Właściwa identyfikacja podłoża powiększającego się zestawu objawów może spowodować spektakularną poprawę.