Wprowadzenie

Łuszczyca jest przewlekłą chorobą zapalną dotyczącą około 1–3% populacji ogólnej. U dzieci występuje rzadziej, najczęściej rozwija się w wieku nastoletnim. Ze względu na coraz częściej występujące postaci łuszczycy o umiarkowanym i ciężkim w przebiegu w populacji pediatrycznej, konieczne jest przedstawienie jej charakteru, obrazu klinicznego oraz współchorobowości, a także ujednolicenie postępowania terapeutycznego. W ostatnich kilkunastu latach dokonał się ogromny postęp w zakresie patogenezy łuszczycy, co poskutkowało wprowadzeniem nowych celów terapeutycznych oraz metod leczenia tej choroby. Pełniejsze poznanie istoty schorzenia, jej współistnienie z innymi jednostkami chorobowymi oraz negatywny wpływ na jakość życia wymagają wielospecjalistycznego podejścia i wdrażania odpowiedniego leczenia, w zależności od nasilenia choroby.

Cel pracy

Celem rekomendacji Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego jest przedstawienie aktualnych danych z piśmiennictwa dotyczących stosowania leczenia miejscowego oraz ogólnego z uwzględnieniem terapii biologicznych w łuszczycy w populacji pediatrycznej. Przedstawione są również choroby współistniejące, a także wpływ dermatozy na jakość życia dzieci.

Materiał i metody

Rekomendacje zostały opracowane w grupie ekspertów Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego z uwzględnieniem ich doświadczenia klinicznego, a także najnowszych doniesień z piśmiennictwa polskiego i światowego. Uwzględniono zasady leczenia łuszczycy przydatne w codziennej praktyce dermatologicznej.

Wyniki i wnioski

W rekomendacjach omówiono zasady leczenia miejscowego, ogólnego klasycznego oraz terapii biologicznych. Leczenie łuszczycy u dzieci i młodzieży stanowi wyzwanie dla lekarza dermatologa. Dopiero w ostatnich latach wprowadzono leki posiadające rejestrację w terapii tej ciężkiej choroby u dzieci. Postępowanie terapeutyczne musi być zindywidualizowane. W każdym przypadku łuszczycy zajmującej powierzchnię powyżej 10% ciała należy rozważyć leczenie ogólne.