Wstęp

Martwienie się jest procesem poznawczym obserwowanym zarówno u osób zdrowych, jak u osób z zaburzeniami psychicznymi. W literaturze przedmiotu podkreśla się jego znaczenie w procesie radzenia sobie z sytuacjami trudnymi. Niewiele jest informacji o znaczeniu i rozmiarze tego zjawiska w życiu osób chorych na schizofrenię.

Cel

Celem badania była próba określenia rozmiaru zjawiska martwienia się i jego związków z funkcjonowaniem społecznym osób chorych na schizofrenię, w porównaniu z martwieniem się osób zdrowych.

Metody

W badaniu wzięło udział 37 pacjentów, aktualnie hospitalizowanych w oddziałach dziennych rehabilitacyjnych, z rozpoznaną schizofrenią (ICD-10) oraz 38 osób zdrowych. Zastosowano następujące narzędzia badawcze: Kwestionariusz Oceny Martwienia się (Penn State Worry Questionnaire – PSWQ), Skalę Funkcjonowania Społecznego (Global Assessment of Functioning – GAF), Kwestionariusz Danych Społeczno-Demograficznych. Osoby zdrowe stanowiły grupę kontrolną, zbliżoną wiekiem oraz podziałem ze względu na płeć do składu grupy klinicznej – chorych na schizofrenię.

Wyniki

Wyniki osób chorych na schizofrenię różnią się od wyników osób zdrowych pod względem poziomu martwienia się i różnica ta występuje na poziomie tendencji statystycznej. Poziom martwienia się osób z grupy klinicznej wiązał się z obszarami takimi jak: funkcjonowanie społeczne, komunikowanie się, budowanie więzi interpersonalnych, zagospodarowywanie czasu wolnego.

Wnioski

Otrzymane wyniki wskazują, że istnieje tendencja statystyczna wskazująca na to, że osoby chore na schizofrenię martwią się częściej niż osoby z grupy kontrolnej. W grupie klinicznej odnotowano istotną i ujemną współzmienność występującą pomiędzy skłonnością do martwienia się a umiejętnościami komunikacyjnymi i budowaniem więzi międzyludzkich oraz efektywnym zarządzaniem czasem wolnym.