W Polsce rocznie na udar mózgu zapada ok. 80 tys. pacjentów. Jest on trzecią przyczyną zgonów i pierwszą przyczyną niesprawności u osób po 40. roku życia. Tylko 13–15% pacjentów jest leczonych w sposób przyczynowy (dożylne podanie leku trombolitycznego lub trombektomia mechaniczna). Jest to jedyne leczenie umożliwiające cofnięcie deficytu neurologicznego i powrót do pełnej sprawności. W każdym przypadku podejrzenia udaru mózgu należy pacjenta przetransportować do najbliższego oddziału udarowego przy pomocy zespołów ratownictwa medycznego. Czas od początku udaru do rozpoczęcia leczenia przyczynowego jest najistotniejszym pojedynczym, modyfikowalnym czynnikiem ryzyka wpływającym na rokowanie. Dlatego należy dążyć do tego, by jak najwięcej osób z udarem niedokrwiennym było kwalifikowanych do leczenia reperfuzyjnego w możliwie jak najkrótszym czasie od wystąpienia objawów klinicznych.