Ból pełni przede wszystkim funkcje ostrzegawczo-obronne dla organizmu i wtedy jest sprzymierzeńcem człowieka. W wielu sytuacjach
jednak jest powodem niepotrzebnego cierpienia. Należy go wtedy skutecznie uśmierzyć. Efektywne postępowanie w bólu pooperacyjnym
należy zaczynać od jego adekwatnej oceny. U dzieci można zmierzyć jego natężenie, wykorzystując parametry fizjologiczne, ocenę
zachowania oraz samoocenę dziecka. Dotychczasowe publikacje wskazują, że poziom natężenia bólu u dzieci jest zaniżany i słabo udokumentowany,
co skutkuje tym, że dostają one za mało leków i ból nie jest skutecznie uśmierzony. W artykule omówiono dostępne metody
oceny bólu pooperacyjnego u dzieci. Narzędzia wykorzystujące samoocenę to między innymi Wong and Baker FACES pain Scale, skala
bólu czytana z twarzy (faces pain scale revised), skala wizualno-analogowa VAS, skala numeryczna (NRS). Do oceny bólu u noworodków
i małych dzieci można stosować: Premature Infant Pain Profile (PIPP), Cry, Requires increased oxygen administration, Increased vital signs,
Expression, Sleepless (CRIES), skalę COMFORT, Face, Legs, Activity, Cry, Consolability (FLACC). Rodzice mogą oceniać natężenie bólu, stosując
skalę oceny bólu pooperacyjnego przez rodziców (PPPM, The parents’ postoperative pain measure). Do oceny bólu u dzieci funkcjonujących
na poziomie upośledzenia umysłowego stosuje się: Noncomunicating Children’s Pain Checklist Postoperative Version (NCPC-PV),
zindywidualizowaną skalę numeryczną (INRS), zrewidowaną skalę Face, Legs, Activity, Cry, Consolability (revised FLACC).

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (1): 122–129