Lęk i nadzieja stanowią kontekst ludzkiej egzystencji jako wielowymiarowa rzeczywistość, która jest trudno opisywalna, ale stanowi egzystencjalne doświadczenie w chorobie i przemijaniu. W opisie fenomenu nadziei warto zwrócić uwagę na tzw. nadzieję błędu, która jest też podstawowym problemem terapeutycznym. W analizie tego zjawiska autor wskazuje na znaczenie wątpliwości jako dynamizmu rozwojowego, źródła i typy nadziei, znaczenie religijności w chorobie, jak również potrzebę realistycznej oceny ludzkiego przemijania. Autor przeprowadza wielodyscyplinarną analizę teoretyczną, odnosząc się głównie do literatury psychologicznej, filozoficznej oraz religioznawczej. Wskazuje też na potrzebę, a zarazem możliwość empirycznej weryfikacji sugerowanych hipotez. Wydaje się, że jest to konieczne, aby poszerzyć pole zainteresowań psychoonkologów.