Cel

Autyzm jest opisywany jako zaburzenie rozwojowe o licznych zakłóceniach w funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego. Kontakt z trującymi chemikaliami obecnymi w środowisku i pożywieniu to główny czynnik, który uniemożliwia minimalizowanie objawów tego zaburzenia. Tak więc skuteczność naturalnych mechanizmów eliminacji toksyn z organizmu u osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) może nie być wystarczająco skuteczna. W ramach oceny narażenia na wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) i związki rtęci zostało przeprowadzone oznaczanie 1-hydroksypirenu (1-OHP) w próbkach moczu i całkowitej zawartości rtęci we włosach i moczu dzieci z ASD i grupy kontrolnej pochodzących z regionu Górnego Śląska.

Metody

Przeprowadzono termiczny rozkład związków rtęci, amalgamację i oznaczenie całkowitego stężenia metodą spektrometrii absorpcji atomowej (AAS). 1-Hydroksypiren oznaczono metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC) z detektorem fluorescencyjnym po uprzednim przygotowaniu próbki metodą ekstrakcji w fazie stałej (SPE).

Wyniki

Mediana koncentracji rtęci wynosiła 0,142 μg/g dla próbek włosów i 0,165 μg/g kreatyniny dla próbek moczu w grupie dzieci z ASD, podczas gdy dla grupy kontrolnej uzyskano, odpowiednio, 0,102 μg/g dla próbek włosów i 0,140 μg/g dla próbek moczu. Mediana stężenia 1-OHP w moczu dla grupy ASD wynosiła 173,769 ng/g kreatyniny, podczas gdy dla grupy kontrolnej 124,157 ng/g kreatyniny.

Wnioski

Nie zanotowano znaczącej różnicy w stężeniach zarówno rtęci całkowitej, jak i 1-OHP pomiędzy grupą badaną i kontrol¬ną. Nie stwierdzono zwiększonego narażenia dzieci z ASD na czynniki środowiskowe w porównaniu z dziećmi z grupy kontrolnej.